|
Ήτανε ένα μικρό κουκλί
που το φωνάζαν Ηρακλή ενούς χρονού, τριάντα κιλά κι ένα αυτοκίνητο κυλά. Τριώ χρονώ ήτανε όντως ένας αληθινός Τζιμ Λόντος. Ήξερε τζούντο και καράτε συγχρόνως σπούδαζε στα ΚΑΤΕ, αλλά στα γράμματα ατυχώς ήταν κουμπούρας ο φτωχός. Όπως θεριό με τέτοια μπράτσα, νωρίς νωρίς βγήκε στην πιάτσα. Λύγιζε σίδερα, αλυσίδες, κι έδερνε αράδα πασοκτσήδες. Έπνιξε και πεντέξι φίδια κι αμέσως λέει “φέρτε απ’ τα ίδια!” Έτρωγε ογδόντα αυγά μελάτα κι ογδόντα παγωτά κασάτα. Μια μέρα έπνιξε – ω, λα, λα – σαρανταοχτώ κοτόπουλα. (Αυτά που είπαν Στυμφαλίδες οι Όμηροι κι οι Σοφοκλήδες). |
Μπροστά του όλοι στέκαν σούζα.
Κι όταν πλημμύρισε η χαβούζα κι είδαν με τίποτα δεν κλει, φωνάξανε τον Ηρακλή. Επάλεψε σκληρά, σα σκύλος, όπως τα γράφει κι ο Αισχύλος. Σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες, καθάρισε τα πάντα. Του φώναζαν “Γεια σου μπουλντόζα”. Κι αυτός σεμνός, χωρίς καν πόζα. (Α, τέτοιους άθλους, τόσα κλέη, δε γνώρισε ούτε ο Κάσιους Κλαίη). Ήρωες τέτοιους βγάζει η Ελλάδα χιλιάδες χρόνια τώρα αράδα, κορμιά όλο νιάτα και υγεία μαζί με κόπρους του Αυγεία. Αυτό παιδιά μου θα πει ΕΛΛΑΣ όχι άρτζι μπούρτζι και λουλάς. Μανούσος Φάσσης, Παιδική Μούσα, εκδ. Αμοργός, χ.τ., χ.χ. |
Διαβάστε το ποίημα του Αναγνωστάκη «Οι άθλοι του Ηρακλέους», που το υπογράφει με το ψευδώνυμο Μανούσος Φάσσης, για να ανακαλύψετε μια άλλη πτυχή της ποίησής του:
α) Συχνά το χιούμορ στηρίζεται στην υπερβολή. Να αντιγράψετε
τέτοια στοιχεία από την περιγραφή του Λόντου στο ποίημα στο
πλαίσιο που σας δίνεται (μπορείτε να αναζητήσετε στοιχεία για
τον Τζίμη Λόντο στο διαδίκτυο).
β) Να σχολιάσετε τον ρόλο
της ομοιοκαταληξίας στο ποίημα, παρατηρώντας τις λέξεις που
την συγκροτούν και το τι προκαλούν στον αναγνώστη.
γ)
Ποια κυρίως σημεία στο ποίημα του Αναγνωστάκη αποκαλύπτουν ότι
πρόκειται για κοινωνικοπολιτική σάτιρα; Να γράψετε τις
απαντήσεις σας στο πλαίσιο που σας δίνεται.
Οι άθλοι του Ηρακλέους
Ο Μανώλης Αναγνωστάκης έγραψε και σατιρικά-παρωδιακα ποιήματα, όπως το παρακάτω, επιλέγοντας την ετερωνυμία για την έκδοσή τους: χρησιμοποίησε δηλαδή το όνομα Μανούσος Φάσσης, επινοώντας μια άλλη ποιητική προσωπικότητα, ξεχωριστή από εκείνη του «σοβαρού» έργου του.