Γλωσσάρι βασικών στοιχείων των «μυθιστορημάτων εφηβείας»

Αποτελέσματα:

Διαβάστε στο γλωσσάρι πώς οι νεαροί ήρωες και ηρωίδες των «μυθιστορημάτων εφηβείας» ή «μαθητείας» μυούνται συνήθως στην ενηλικίωση.

Δραστηριότητα: Να διερευνήσετε αν κάποια από τα στοιχεία που δίνονται στο γλωσσάρι υπάρχουν στο απόσπασμα του βιβλίου σας από "Τα ψάθινα καπέλα" της Μ. Λυμπεράκη και να συζητήσετε στην τάξη τις απόψεις σας.

Αμφιβολία

Στο ποίημα καταγράφεται η ένταση του ερωτικού αισθήματος, που ταλαντεύεται ανάμεσα στην αβεβαιότητα και την αμφιβολία για τα αισθήματα του άλλου, και στη σιγουριά και πληρότητα που χαρίζει η ερωτική επαφή.

Ο νέος που πρόσμενες ναρθή
δεν ήρθε μήτε απόψε.
– Μα τι θα τούλεγες; Γιατί;
Άσε το μάταιο να χαθή.
Το άμοιρο φύτρο κόψε.

Μη σου πλανεύει την καρδιά
τη χιλιοπαθημένη,
μία αναγελάστρα επιθυμιά.
Στην εαρινήν αυτή βραδιά
μια πίκρα είναι χυμένη.

Μα δεν ακούς τη συμβουλή,
τόσο η μαγεία σε δένει.
Μήτε κι’ απόψε δε θαρθή,
κ’ έτσι θα γίνη πιο πολύ
το αύριο που περιμένει.

Στα σκοτεινά του μάτια φως
η απουσία θα χύση,
τ’ αδέξια χέρια του, με ορμή
συγκρατημένη, ένας κρυφός
καημός θα τα φιλήση

και θα τα ιδώ να μου απλωθούν,
νάναι δειλά στη νίκη,
γλυκά στην πίστη πως μπορούν,
κύμα χαδιών, να με τραβούν
στο βάθος σα χαλίκι.

Μαρία Πολυδούρη, Άπαντα, εισαγωγή-επιμέλεια Τάκης Μενδράκος, Αστάρτη, Αθήνα 1989

Λεία Χατζοπούλου-Καραβία
Σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ
γιατί είσαι δυνατός.
Θα μπορούσες να κρατήσεις
στη χούφτα σου
έναν υάκινθο
χωρίς να τον πονέσεις.
Σ’ αγαπώ γιατί είσαι πρωτόγονος.
Ηθικός σαν το ζώο.
Σίγουρος σαν τη φύση.
Ταπεινός σαν τα ποτάμια
που χύνονται στη θάλασσα.
Τέλειος σαν τον κύκλο.
Γόνιμος σαν τη βροχή.
Σ’ αγαπώ.

Λεία Χατζοπούλου-Καραβία, Σχέδια στο νερό, Αθήνα 1956

Γιάννης Ρίτσος
Σάρκινος λόγος

Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας,
θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους.
Όμως εγώ δε θά ’χω πια φωνή να τα μιλήσω. Γιατί εσύ συνήθιζες πάντα
να περπατάς γυμνόποδη στις κάμαρες, κι ύστερα μαζευόσουν στο κρεβάτι
ένα κουβάρι πούπουλα, μετάξι κι άγρια φλόγα. Σταύρωνες τα χέρια σου
γύρω στα γόνατά σου, αφήνοντας προκλητικά προτεταμένα
τα σκονισμένα σου ρόδινα πέλματα. Να με θυμάσαι – μού ’λεγες – έτσι·
έτσι να με θυμάσαι με τα λερωμένα πόδια μου· με τα μαλλιά μου
ριγμένα στα μάτια μου – γιατί έτσι βαθύτερα σε βλέπω. Λοιπόν,
πώς νά ’χω πια τη φωνή. Ποτέ της η Ποίηση δεν περπάτησε έτσι
κάτω από τις πάλλευκες ανθισμένες μηλιές κανενός Παραδείσου.
Αθήνα, 16.ΙΙ.81

Ανθολογία Γιάννη Ρίτσου, επιλογή Χρύσα Προκοπάκη, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 2000