Διαβάστε το ακόλουθο απόσπασμα από τη διάλεξη του Εμπερίκου για τον υπερρεαλισμό (1935):
«Όταν πρωτοδιαβάση κάποιος μη προειδοποιημένος […] ένα ποίημα
αυτού του είδους, μπορεί να σκεφθή πως ο ποιητής είναι τρελλός ή
πως θέλει να κοροϊδέψη τον κόσμο. Όταν όμως […] περάσει το πρώτο
ξάφνιασμα και διαλυθεί το παχύ λίπος με το οποίο καταντά να
περισφίγγη την βαθύτερή μας ευαισθησία η συνεχής γαλούχησή μας
από τις εκάστοτε επιβαλλόμενες σε μας πειθαρχίες, ο αναγνώστης
θα δη πως είχε λάθος και θα του είναι πολύ δύσκολο να αρνηθή πως
τα ποιήματα αυτά γενικώς ασκούν επάνω μας μια παράξενη, μια
πρωτοφανή γοητεία – την γοητεία που μπορεί να ασκήση μόνο το
θαυμαστόν, το άγνωστο, ό,τι έρχεται από κάπου αλλού, ό,τι
ξεπερνά τα στενά όρια της λογικής, ό,τι δεν περιέχεται μέσα στο
πλαίσιο της συνείδησής μας.»
Ανδρέας Εμπειρίκος,
Περί Σουρρεαλισμού. Η διάλεξη του 1935, εισαγ.-επιμ.
Γιώργης Γιατρομανωλάκης, εκδ. Άγρα, Αθήνα 2009
Δραστηριότητα
Επαληθεύεται στην περίπτωση της
Ελεωνόρας του Εγγονόπουλου ο
παραπάνω ισχυρισμός του Εμπειρίκου για τη γοητεία που ασκούν τα
υπερρεαλιστικά ποιήματα στον αναγνώστη;
Να το σχολιάσετε
εκφράζοντας τη δική σας αναγνωστική ανταπόκριση ή αντίδραση στο
ποίημα του Εγγονόπουλου σε ένα κείμενο 70-80 λέξεων.