Συντεχνίες
Ακολουθώντας τη ρωμαϊκή παράδοση, στις πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όλοι οι εργαζόμενοι ήταν οργανωμένοι σε συντεχνίες. Οι συντεχνίες ήταν σωματεία ελεγχόμενα από το κράτος, μέσω των οποίων οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν τα συμφέροντά τους.
Η μαθητεία στις συντεχνίες
Όλες οι συντεχνίες φρόντιζαν να εκπαιδεύουν όσους νέους ήθελαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα που εκπροσωπούσαν. Αν ήθελες, για παράδειγμα, να γίνεις τσαγκάρης, αγιογράφος, κατασκευαστής κοσμημάτων ή ακόμη και αρχιτέκτονας, μαθήτευες κοντά σε έναν επαγγελματία που ανήκε στη συντεχνία αυτού του κλάδου.
Το «Επαρχικόν Βιβλίον»
Όποτε είχε οικονομική ευεξία το Βυζάντιο, οι συντεχνίες ήταν ισχυρές. Όποτε πάλι υπήρχε κρίση, οι συντεχνίες οργάνωναν απεργίες που δημιουργούσαν και πολιτικές αντιπαραθέσεις. Γι’ αυτό, επί Μακεδονικής δυναστείας εντάθηκαν οι προσπάθειες των αυτοκρατόρων να ελέγξουν απόλυτα τις συντεχνίες με σκοπό να διασφαλίσουν την οικονομική δύναμη του Βυζαντίου. Τον 10ο αιώνα, μάλιστα, υπήρχε και το λεγόμενο «Επαρχικόν Βιβλίον», όπου ο διοικητής (έπαρχος) της κάθε πόλης, σημείωνε τις τιμές των προϊόντων, το μέγεθος της παραγωγής και τον τρόπο που όριζε το κράτος ότι θα γίνονταν οι μαθητείες.
Πώς μαθαίνουν μια τέχνη στις μέρες μας οι νέοι; Υπάρχει κάτι αντίστοιχο με τις μαθητείες των βυζαντινών χρόνων; Ποιος αποφασίζει για τις απεργίες σήμερα;