Πληροφορίες για την Εικονομαχία
Ίσως σας φανεί περίεργο, αλλά σχεδόν όλοι οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου απασχολήθηκαν με τις διαμάχες που αναπτύχθηκαν κατά καιρούς στον χώρο της Εκκλησίας. Ο λόγος είναι ότι συχνά αυτές οι θρησκευτικές διαμάχες αποκτούσαν και πολιτικές διαστάσεις. Τότε, οι αυτοκράτορες συγκαλούσαν Οικουμενικές Συνόδους, δηλαδή θρησκευτικά συμβούλια με τη συμμετοχή όλων των επισκόπων, και έπαιρναν αποφάσεις για το πώς θα επανέλθει η ενότητα στους πιστούς. Όποιος δεν ακολουθούσε τις αποφάσεις των Συνόδων, δεχόταν αναθεματισμό, όλοι τον θεωρούσαν αιρετικό και δεν του επέτρεπαν την είσοδο στους ναούς. Το ανάθεμα ήταν μια πολύ σοβαρή τιμωρία για τους χριστιανούς, γιατί κανείς δεν ήθελε να χαρακτηριστεί αιρετικός και να απομονωθεί.
Τι ήταν η Εικονομαχία;
Η Εικονομαχία υπήρξε η πιο έντονη θρησκευτική έριδα στη χιλιόχρονη ιστορία του Βυζαντίου. Ξεκίνησε από την πεποίθηση του αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ ότι η λατρεία των εικόνων είναι μια ειδωλολατρική πράξη και πρέπει να εκλείψει. Όμως, αυτή η άποψη του αυτοκράτορα προκάλεσε την αντίδραση μεγάλου μέρους του πληθυσμού που θεωρούσε τη λατρεία των εικόνων αναπόσπαστο κομμάτι της χριστιανικής πίστης. Έτσι, οι αποφάσεις όσων Συνόδων έγιναν κατά την περίοδο της Εικονομαχίας, δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν την αγάπη του κόσμου προς τις εικόνες.
Οι εικονομάχοι και οι εικονολάτρες
Όσοι θεωρούσαν τη λατρεία των εικόνων ως ειδωλολατρική πρακτική, ονομάστηκαν εικονομάχοι, ενώ όσοι συνέχισαν να λατρεύουν τις εικόνες ενάντια στις αποφάσεις των Συνόδων, ονομάστηκαν εικονολάτρες. Οι εικονομάχοι ήταν υποστηρικτές του αυτοκράτορα και αποκαλούσαν τους εικονολάτρες δούλους των εικόνων. Τους θεωρούσαν υπεύθυνους, μάλιστα, για ό,τι κακό συνέβαινε στην αυτοκρατορία, ξεκινώντας από τις πολεμικές ήττες και φτάνοντας ακόμη και στις φυσικές καταστροφές.