1966: Έλλη Αλεξίου, Για να γίνει μεγάλος (1966)

Όταν αποτολμήσει κανείς να ασχοληθεί με τη ζωή ενός ανθρώπου, είτε μεγάλος είναι κι ένδοξος είτε μικρός και άγνωστος, κείνο που πρωτεύει, νομίζω, είναι ο σεβασμός στήν αλήθεια, στην υπεύθυνη εξιστόρηση των γεγονότων που αναφέρονται στον ήρωα. Mε κανέναν τρόπο δεν επιτρέπεται η παραποίηση ούτε των λόγων που θέτει ο βιογράφος στο στόμα του βιογραφούμενου ούτε των πράξεών του. Kι όσο για τις αντιλήψεις του τις κοινωνικές, θρησκευτικές, πολιτικές... -ένα από τα πιο λεπτά σημεία μιας βιογραφίας- ο βιογράφος οφείλει να τις στηρίζει με στοιχεία όσο γίνεται πιο ισχυρά και αδιάβλητα.
Έζησα δίπλα στον Kαζαντζάκη από παιδί. Γι' αυτό και ένιωσα επιταχτική την υποχρέωση να μην πάρω μαζί μου φεύγοντας το πολύτιμο φορτίο που κρατούσα μέσα μου. Tώρα που "γέμισεν ο κόσμος πεθαμένους" και που μόνο εγώ απομένω να το φυλάγω στην "ατομική μου θυρίδα". (πηγή: Εκδόσεις Καστανιώτη)

1977: Ελένη Καζαντζάκη, Νίκος Καζαντζάκης Ο ασυμβίβαστος (1977)

Η συγγραφέας αυτού του βιβλίου έζησε με τον Νίκο Καζαντζάκη τριάντα ολόκληρα χρόνια. Ήταν γι’ αυτόν σύντροφος και σύζυγος, συμπαραστάτης και βοηθός, φίλος και συνοδοιπόρος. Ήταν, όπως ο ίδιος λέγει, «το εφταγύναικο, το εφταπέτσινο σκουτάρι της ζωής του που καμιά σαγίτα δεν το περνάει». (. . .) Αποτελεί η αναγνώριση αυτή για την Ελένη το πιο άξιο έπαθλο. Αλλά το έπαθλο γεννά καινούριο χρέος και το βιβλίο τούτο είναι ουσιαστικά μια νέα έκφραση χρέους προς τον οικουμενικό συγγραφέα της νεώτερης Ελλάδας και προς τους μελετητές του έργου του. Εκείνη τον γνώρισε καλύτερα από τον καθένα, τον έζησε. Και τον απεικονίζει με το λιτό και λυρικό συνάμα ύφος της, με το αναλυτικό και περιεκτικό γράψιμό της, με χάρη και πληρότητα. Μέσα από τις σελίδες του αποκαλυπτικού τούτου βιβλίου με τα άγνωστα ως τώρα κείμενα και τις πρωτοφανέρωτες πτυχές αναδύεται ακέραιη, ζωντανή, δυναμική, φορτισμένη με τους αγώνες και τις αγωνίες και τις εξάρσεις της η πολύπλαγκτη μορφή του μεγάλου Κρητικού, που άπλωσε στον αιώνα μας το πνευματικό όραμα και όνομα της Ελλάδας σ’ όλη τη γη. 
(πηγή: Εκδόσεις Καζαντζάκη)

1958: Παντελής Πρεβελάκης, Ο ποιητής και το ποίημα της Οδύσσειας (1958)

Το μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορηματικού, αλλά και του θεατρικού ή του ποιητικού έργου του Πρεβελάκη βρίσκεται σε διάλογο με το έργο του Ν. Καζαντζάκη. Έχοντας γράψει το 1927 το πρώτο μελέτημά του για το δάσκαλο δεν έπαψε έκτοτε να συμπορεύεται με εκείνον, ακόμη και να διασταυρώνει τα στοιχεία του πεζογραφικού του κόσμου με τον Καζαντζάκη. Οι αναλογίες τους ως προς τις αφηγηματικές τεχνικές, την γλώσσα, τον συνδυασμό αυτοβιογραφικού και ιστορικού υλικού μέσα σε συνήθως πολυπρόσωπες μυθιστορηματικές συνθέσεις, τη συχνή παρεμβολή σχολιασμών που παρουσιάζουν τις βιοθεωρητικές απόψεις των συγγραφέων, τον έντονο λυρισμό [...] διαγράφουν κοινές αντιλήψεις ως προς την αποστολή τη σύνθεση και τη λειτουργία της λογοτεχνίας (Πηγή: Ζήρας, Α. (2007). “Παντελής Πρεβελάκης”. Στο Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Πρόσωπα, Έργα, Ρεύματα, Όροι. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη.