Στην ελληνική μυθολογία ο Πλούτωνας (ή Άδης) ήταν ο θεός του κάτω κόσμου, εκεί όπου πήγαιναν οι ψυχές των ανθρώπων, όταν τελείωνε η ζωή τους. Το όνομά του σήμαινε "πλούτος", γιατί οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως οι θησαυροί (όπως ο χρυσός και το ασήμι) έρχονταν από τον κάτω κόσμο. Ο Πλούτωνας δεν ζούσε στον Όλυμπο, αλλά στο βασίλειό του, και σπάνια ανέβαινε στη γη. Είχε και ένα μαγικό κράνος που τον έκανε αόρατο.
Ο πιο γνωστός μύθος που αφορά τον Πλούτωνα είναι η αρπαγή της Περσεφόνης.

Η Περσεφόνη ήταν κόρη της Δήμητρας, της θεάς της γεωργίας. Μια μέρα, ενώ μάζευε λουλούδια, άνοιξε η γη και εμφανίστηκε με το άρμα του ο Πλούτωνας, ο θεός του κάτω κόσμου, ο οποίος την άρπαξε και την πήγε στο βασίλειό του, για να την κάνει γυναίκα του. Όταν η Δήμητρα έμαθε τι είχε συμβεί, στεναχωρήθηκε πολύ. Έτσι, η γη σταμάτησε να καρποφορεί και οι άνθρωποι υπέφεραν. Τότε, επενέβη ο Δίας, για να αποτρέψει την καταστροφή. Συμφωνήθηκε η Περσεφόνη να περνάει έξι μήνες του χρόνου με τον Άδη (στον κάτω κόσμο) και έξι μήνες με τη μητέρα της στη γη. Όταν, λοιπόν, η Περσεφόνη βρίσκεται στον κάτω κόσμο, η γη είναι ψυχρή και άγονη (φθινόπωρο και χειμώνας), ενώ, όταν επιστρέφει στη Δήμητρα, η γη καρποφορεί ξανά (άνοιξη και καλοκαίρι).

Ο Άδης αρπάζει την Περσεφόνη (κόρη της Δήμητρας). Μουσείο Allard Pierson, Άμστερνταμ.