1 / 7
John William Waterhouse (1910). Η Πηνελόπη και οι μνηστήρες. Aberdeen Art Gallery, Σκωτία.
2 / 7
Η Πηνελόπη και ο Τηλέμαχος μπροστά από όρθιο αργαλειό
(Encyclopædia Britannica, 1911, τομ. 26, σελ. 403-404, άρθρο για την υφαντική). Πηγή για το σχέδιο: αγγείο στο Μουσείο της πόλης Chiusi (Τοσκάνη, Ιταλία).
3 / 7
Οι μνηστήρες ανακαλύπτουν το τέχνασμα που χρησιμοποιεί η Πηνελόπη.
Εικόνα από το βιβλίο του Τζον Φλάξμαν, Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου (1826) που βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας.
4 / 7
«Η Πηνελόπη στον αργαλειό» του Rudolf Seitz (1893) βρίσκεται στην Αίθουσα Δεξιώσεων του Κάστρου Ratibor στη Βαυαρία.
Έχει δημιουργηθεί με τεχνική που συνδυάζει την υφή του υφάσματος με τη ζωγραφική.
5 / 7
Johann Heinrich Wilhelm Tischbein (19ος αιώνας), Οδυσσέας και Πηνελόπη.
Μουσείο Τέχνης και Πολιτιστικής Ιστορίας, Dortmund, Γερμανία.
6 / 7
Pinturicchio (1509), Επιστροφή του Οδυσσέα. Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο.
7 / 7
Η «Πηνελόπη», έργο από μάρμαρο του Λεωνίδα Δρόση, δημιουργήθηκε το 1873
και βρίσκεται στην Εθνική Γλυπτοθήκη στην Αθήνα, Ελλάδα.