Ο χρησμός της Πυθίας και τα ξύλινα τείχη
η Αθηνά Παλλάδα
ολότελα δε δύναται του Ολύμπιου του Δία
να μαλακώσει την καρδιά.
Σ᾽ εσένα* τώρα δεύτερο χρησμό θενά σου δώσω,
αλύγιστο ατσάλι:
Όλα ένα γύρο που θωρείς στου Κέκροπα το βράχο
και στη σπηλιά ανάμεσα
του Κιθαιρώνα του σεπτού, ο εχθρός τα κυριεύει.
Μα στην Τριτογενή** του
ο Δίας ο βροντόλαλος τη χάρη τούτη κάνει:
σωμός το ξύλινο το τείχος
για σένα και τα τέκνα σου, απόρθητο θα μείνει.
Κι εσύ μη περιμένεις
ασάλευτος το ιππικό και τους πεζούς τους μύριους
που η Ασία στέλνει,
μα γύρισε τις πλάτες σου και μέριασε μπροστά τους·
κι η μέρα δε θ᾽ αργήσει
που αντίμαχός τους θα σταθείς. Ω άγια Σαλαμίνα,
πόσες γυναίκες θα θρηνούν τα τέκνα τους για σένα·
στο σπάρσιμο ή στο μάζεμα της Δήμητρας, δεν ξέρω.
Ηροδότου, Ιστορίαι, 7.140.2-3 (μετφρ. Η. Σπυρόπουλος).
*απευθύνεται στον Θεμιστοκλή
**την Αθηνά
Συζητάμε σε ομάδες:
Οι χρησμοί της Πυθίας ερμηνεύονται με διάφορους τρόπους. Μπορούμε να βρούμε δύο στοιχεία στον χρησμό που οδήγησαν τον Θεμιστοκλή στο συμπέρασμα πως προκειμένου να σωθούν, οι Αθηναίοι πρέπει να εγκαταλείψουν την Αθήνα και με τα πλοία τους να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα;