Είμαι ο Λάμπρος Κατσώνης. Γεννήθηκα στη Λιβαδειά, αλλά έμεινα γνωστός για τις ναυμαχίες μου! Όταν η Μεγάλη Αικατερίνη ξεκίνησε κι άλλο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο το 1787, εγώ υπηρετούσα ως αξιωματικός της Ρωσίας. Ζήτησα, λοιπόν, βοήθεια από Έλληνες της Τεργέστης, οι οποίοι μου παραχώρησαν κάποια πλοία, για να δημιουργήσω έναν μικρό στόλο. Μετά από νικηφόρες ναυτικές επιχειρήσεις εναντίον του παντοδύναμου οθωμανικού στόλου, κατάφερα να αποκτήσω τον έλεγχο των Κυκλάδων το 1789. Το 1790 οι Οθωμανοί κατέστρεψαν τον μικρό μου στόλο σε ναυμαχία που έγινε στον Κάβο Ντόρο. Εγώ, όμως, δεν πτοήθηκα και προσπαθούσα μαζί με τους ετοιμοπόλεμους Μανιάτες να οργανώσω μια ελληνική επανάσταση. Τότε ήρθε το μήνυμα της Μεγάλης Αικατερίνης:
Η Μεγάλη Αικατερίνη: «Ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος έληξε και υπέγραψα τη Συνθήκη του Ιασίου με τους Οθωμανούς. Δεν θα υποστηρίξω πια καμιά εξέγερση των Ελλήνων.»
«Εάν η αυτοκράτειρα συνωμολόγησε ειρήνη, ο Κατσώνης δεν συνωμολόγησε ακόμη την ιδική του. Οι Έλληνες πρέπει να διεκδικήσουμε μόνοι μας την ελευθερία μας και να μην προσμένουμε προστάτη».
Τελικά, οι Οθωμανοί με κατανίκησαν και δεν μπόρεσα ποτέ να επανακάμψω. Όμως, το όραμά μου για μια επανάσταση όπου οι Έλληνες μόνοι τους, χωρίς προστάτες, θα μάχονταν για την ανεξαρτησία τους, πραγματοποιήθηκε 30 χρόνια περίπου μετά την οριστική μου ήττα.