Για την κριτική
«Ο κριτικός στο πρώτο στάδιο θα αφομοιωθεί με το αντικείμενό του, θα γίνει ένα μαζί του, θα βρει όλους τους τρόπους με τους οποίους θα κατορθώσει να εισχωρήσει, να κάνει μία ένωση (μία θεουργία) του αντικειμένου που μελετάει, με τον εαυτό του. Θα χρησιμοποιήσει τις πιο ποικίλες μεθόδους για τον σκοπό αυτόν∙ […] Ώστε οπωσδήποτε, προκειμένου για μια κριτική ανάγνωση, και είναι το πρώτο πράγμα που ζητάμε από τον κριτικό, υπάρχει αυτό το στάδιο: η ένωση με το αντικείμενο. Αλλά τότε, ακόμη δεν θα έχουμε κριτική, θα έχουμε ένα πρώτο σκέλος κριτικής, την αφομοίωση του αναγνώστη με τον συγγραφέα. Το δεύτερο στάδιο, είναι το αντίθετο: πρέπει ο κριτικός αναγνώστης να αισθανθεί την ανάγκη, και να έχει τη δύναμη, να αποσπασθεί από αυτή την ένωση, να ξαναβγεί απέξω και να δει το έργο πλέον με τρόπο αντικειμενικό. Αυτοί είναι οι δύο σταθμοί για την κριτική δημιουργία. Η ένωση πρώτα, και ο χωρισμός, και αυτός απόλυτος, όπως η ένωση, σε ένα δεύτερο στάδιο. […] Την αντικειμενικότητά τους οι κριτικοί μπορούν να την επιτύχουν με δύο παράλληλους δρόμους. Πρώτον σεβόμενοι τους στόχους προς τους οποίους εσκόπευσε το κρινόμενο έργο, και κρίνοντας κατά πόσο αυτό που επεδίωξε, πραγματοποιήθηκε. […] Αυτές όμως οι κρίσεις είναι που θα γίνουν με αντικειμενικά κριτήρια. Και τούτο είναι η δεύτερη υποχρέωση του κριτικού.» (Κ.Θ. Δημαράς. «Τι, ίσως, είναι η κριτική» στον τ. Η κριτική στη νεότερη Ελλάδα (1981). Βιβλιοθήκη Γενικής Παιδείας 13. Αθήνα: Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας. Ίδρυμα Σχολής Μωραΐτη, σ. 252-253, 256).
Ποια είναι τα δύο στάδια της κριτικής κατά τον Κ.Θ. Δημαρά; Θεωρείς ότι ο κριτικός της λογοτεχνίας θα πρέπει να διαθέτει και άλλα χαρακτηριστικά εκτός αυτών που θίγει ο Δημαράς;