Λογοτεχνικές διαδρομές - παραθέματα
Για το έργο του Άγγελου Σικελιανού
«Το λογοτεχνικό έργο του Σικελιανού υπηρέτησε τη μεγαλόπνοη κοσμοθεωρία του για το ρόλο του ποιητή ως θιασώτη και ιεραπόστολου μιας θρησκευτικής ιδεολογίας, η οποία ενσωματώνοντας την παράδοση της πορείας του κόσμου μέσα στους αιώνες οραματίζεται την επανασύνδεση του ανθρώπου με τον αρχετυπικό Μύθο της ενιαίας ψυχοσωματικής υπόστασης». [Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ., στο: βιβλιοnet)
H αποστολή του ποιητή στο Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη
Στη δεκαετία του 1940, «ο Ελύτης περνά σε μία επόμενη, διακριτή φάση του ποιητικού του έργου που καθορίζεται από το βάρος της ιστορικής πραγματικότητας: αλβανικό μέτωπο, η δήωση της χώρας στα χρόνια της Κατοχής, η Αντίσταση, ο φόρος αίματος μέχρι τη στιγμή της Απελευθέρωσης. […]Το άξιον εστί (1959) […] έδωσε αισθητική διάσταση στην ιστορική πραγματικότητα. […] Ο ποιητής πάντως αναλαμβάνει ρόλο ‘εθνικού ποιητή’, ο λόγος του γίνεται κιβωτός σωτηρίας της ιστορίας του λαού, γίνεται δύναμη γνώσης της ιστορίας και των αντινομιών της, γίνεται ένα με τον λαό, γίνεται ο ίδιος ο ‘κόσμος, ο μικρός, ο μέγας’»
(Βασίλης Βασιλειάδης, «Οδυσσέας Ελύτης – Εργοβιογραφικό» στο: https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/biography.html?cnd_id=12#toc004 )
δήωση: καταστροφή.