Αμαρτίας συνάπτων εφ’ αμαρτήμασιν
τα πλην με μαχαιρώνουν, μα το μέγα συν
είναι η απώλεια και καταγυμνώνει.
Η θλίψη όπως κισσός με περιζώνει.

Άστρο μου κινούμενο σε δρόμους, σε πλατείες,
σε ηλεκτροφόρες γυάλινες πολιτείες,
δάκρυ φυτεμένο στης αυγής το χώμα,
καθρέφτη πυρωμένε από ερχόμενο χρώμα.

Φέξε μου. Αέρας μαύρος με σαρώνει,
παίρνει τα φύλλα μου, με ξερριζώνει,
σύντρομο με πνίγει η τρικυμία.

Την γλώσσα σου χρυσόρειθρη, πελαγία,
άλαλος συλλαβίζω στα μηχανουργεία,
δεσμώτης σε ειρκτὴ φωτός. Ξημερώνει.