Ο όρος χρησιμοποιείται για να δηλωθεί η επικοινωνιακή πράξη με την οποία παρουσιάζουμε προφορικά -εδώ γραπτά- ένα γεγονός ή μια ολόκληρη σειρά γεγονότων, είτε πραγματικών, είτε μυθοπλαστικών. Η αφήγηση δεν συνδέεται αποκλειστικά με τη λογοτεχνία αλλά τη συναντάμε και σε άλλες μορφές τέχνης ή ακόμα και στην καθημερινή μας ζωή.
Πηγή: Cuddon, J. A. (2010). Λεξικό λογοτεχνικών όρων και θεωρίας λογοτεχνίας. (Γ. Παρίσης, Μ. Λιάπη, μτφρ. - επιστ. επιμ.). Αθήνα: Μεταίχμιο, σ.84.
Η λογοτεχνική αφήγηση αξιοποιεί ένα σύνολο αφηγηματικών τεχνικών.
Ο όρος αναφέρεται στο σύνολο των τεχνικών που χρησιμοποιούνται στον αφηγηματικό λόγο και οι οποίες σχετίζονται με τις κατηγορίες του αφηγηματικού χρόνου
(των χρονικών σχέσεων μεταξύ αφήγησης και ιστορίας), της έγκλισης (των τρόπων της αφηγηματικής αναπαράστασης) και της φωνής.
Πηγή: Τζούμα, Α. (1994). Εισαγωγή στην αφηγηματολογία. Θεωρία και εφαρμογή της αφηγηματικής τυπολογίας του G. Genette. Αθήνα: Πανεπιστημιακές Παραδόσεις.
Κατανέμουμε τις αφηγηματικές τεχνικές ως εξής:
Αφηγηματικά επίπεδα και φορέας της αφήγησης
Αφηγηματικοί τρόποι
Αφηγηματικός χρόνος
Εδώ εξετάζουμε τη διαπλοκή αφηγητή και αφηγηματικού επιπέδου και συγκεκριμένα:
Τα επίπεδα της αφήγησης διακρίνονται σε: