Ο Στέλιος Ανεμοδουράς (1917-2000) κατάλαβε πολύ νωρίς στη ζωή του την κλίση του στο γράψιμο και τι ήθελε να κάνει. Αν και σπούδασε στη Νομική και την τελείωσε ως αριστούχος, συνήθιζε να λέει ότι το μόνο που κράτησε από αυτήν ήταν ο τρόπος σκέψης. Για αυτόν ο τρόπος σκέψης ήταν το παν. Μετά την Κατοχή θα ξεκινήσει, παράλληλα με τη δημοσιογραφία (σε διάφορες εφημερίδες, όπως ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ, ΑΘΗΝΑΪΚΗ, ΝΕΑ), να δουλεύει ως μεταφραστής στο περιοδικό ΜΑΣΚΑ. [...]
Πάντα το όνειρό του ήταν να φτιάξει τα δικά του περιοδικά. [...] Στα 17 του ήδη χρόνια εξέδιδε το περιοδικό ΑΡΓΩ, ενώ ανήκε στη λογοτεχνική ομάδα της Έλλης Αλεξίου και του Βασίλη Δασκαλάκη [...] Στα 55 σχεδόν χρόνια παρουσίας του στις εκδόσεις «έχτισε» μια μικρή αυτοκρατορία που κυριάρχησε στον χώρο του παιδικού λαϊκού εντύπου [...] Εμβληματικοί τίτλοι που στήριξαν και άνδρωσαν την εκδοτική του δραστηριότητα υπήρξαν τα περιοδικά ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ, ΜΠΛΕΚ, ΖΑΓΚΟΡ, και για τα κορίτσια το ΚΑΤΕΡΙΝΑ. Μέχρι τον Μάιο του 2000, όταν και φεύγει από τη ζωή, ο Στέλιος Ανεμοδουράς άφησε μια τεράστια κληρονομιά πίσω του, αγαπημένους ήρωες και χιλιάδες σελίδες που θα φέρνουν πάντα στο θυμικό μας τις όμορφες περασμένες δεκαετίες.
O ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ, η περιπέτεια του οποίου «Ο Σίφουνας» περιλαμβάνεται στο βιβλίο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α΄ τάξης, ήρθε το 1953. Το έγραφε επί 16 συναπτά έτη ωσότου να το σταματήσει η Χούντα των Συνταγματαρχών το 1968 [...] Με το κλείσιμο του ΜΙΚΡΟΥ ΗΡΩΑ το 1968, ο Ανεμοδουράς συνεχίζει το εκδοτικό του έργο [...]
https://comicsmuseum.gr/stelios-anemodouras/
Για περισσότερες πληροφορίες βλ.:
Οι ιστορίες του ΜΙΚΡΟΥ ΗΡΩΑ συνδέονται με τις εμπειρίες του Στέλιου Ανεμοδουρά στη Σίφνο την περίοδο της Κατοχής, όταν ως μέλος οργάνωσης μετέφερε πληροφορίες στο Στρατηγείο μέσω ενός Νεοζηλανδού ασυρματιστή που κρυβόταν στο βουνό. Έτσι η αντιστασιακή του δράση επηρέασε τη συγγραφική του πορεία και οδήγησε στη δημιουργία ενός από τους πιο αγαπητούς ήρωες της ελληνικής λογοτεχνίας για παιδιά και εφήβους.