Συζητήστε για τους στίχους που, κατά την άποψή σας, εκφράζουν τα ίδια συναισθήματα με αυτά του ποιήματος «Στη στάση».
Τα Παπούτσια Μου
Σκίστηκαν.
Στη σόλα τους διαβάζεις
τα χιλιόμετρα.
Έχουν ανοίξει στόματα παντού.
Μπρος πίσω.
Τα παπούτσια μου.
Τα αγαπημένα από τα πιο αγαπημένα
πράγματα που τα χαλάω έτσι εύκολα.
Τα φόρεσα σε γάμους, σε γιορτές
σε συναντήσεις ένοχες
γνώρισαν φίλους, συγγενείς κι άλλους πολλούς.
Κι έτσι ξέχασαν συζητήσεις
και περασμένες κακίες.
Νομίζω πως θυμούνται μόνο τα καλά
χωρίς ποτέ να με γκρινιάξουν.
Και πού δεν πήγαν τα παπούτσια μου
ίσαμε χθες που άνοιξαν τα απορημένα
στόματα τους.
Μα κι έτσι αγαπημένα είναι
δείχτης του χρόνου που ξοδεύτηκε.
Κι ούτε ένα όνομα ανθρώπινο
δεν έγραψα στις σόλες τους.
Η Μητέρα
Πάνω από τούτο το χαλί που πατάμε
είναι τα χέρια της μητέρας μου.
Μην τα πληγώσετε προσέξτε.
Πάνω απ' αυτό το ωραίο κέντημα
είναι τα μάτια της μητέρας μου.
Μην τα τυφλώσετε προσέξτε.
Πάνω από τούτη την πλεχτή φανέλα
είναι της μητέρας μου τα όνειρα.
Μην τα τρομάξετε προσέξτε.
Πάνω από αυτή τη ζωγραφιά που βλέπετε
είναι η ψυχή της μητέρας μου.
Προσέξτε μην τη βαρύνετε.
Αυτός ο άνθρωπος μπροστά σας
είναι ο καθρέφτης μιας ζωής φευγάτης.
Εγώ είμαι το αίμα της μητέρας.
Μη με στεγνώσετε άδικα...
Το Σπίτι
Το σπίτι στο χωριό
σαν φωλιά άδεια μοιάζει
—λείπει η μάνα.
Κλαίω, φωνάζω - δεν απαντάει.
Κι η φωνή να αντιλαλεί
στα δωμάτια τα άδεια.
Σπιτάκι μου
που τα θεμέλια σου καλά γνωρίζω
όπως και τα σπασμένα
κεραμίδια στη στέγη.
Που ξέρεις τις ρίζες μου τόσο καλά
και τα χαλασμένα πια δόντια μου.
Γιατί μου θύμωσες; Γιατί;
Δε σου το 'παν άραγε
πως περπατάω με τα ίδια βήματα
που έμαθα κοντά σου;
Luan Xhuli (Λουάν Τζούλις) (2003). Μυρίζω μήλο. Στο: https://www.peri-grafis.net/ergo.php?id=698