Το έργο «Ποιητής και η Μούσα» είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα υπερρεαλιστικού ύφους. Στον πίνακα βλέπουμε ένα ποιητή και μία μούσα. Η μούσα φοράει αρχαία ελληνικά ρούχα, το κεφάλι της έχει αντικατασταθεί με έναν πάπυρο και παραδίδει ένα βιολί στον ποιητή. Όλες αυτές οι λεπτομέρειες είναι βασισμένες στους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι πίστευαν πως η Μούσα Καλλιόπη τους έδινε έμπνευση για να γράψουν τα ποιήματά τους. Ο πάπυρος συμβολίζει τις ιδέες του ποιήματος και το βιολί το μέσο που τις παραδίδει στον ποιητή. Ο ποιητής καθώς δεν έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ, παραδίδεται ως μια κούκλα. Τα χέρια του ετοιμάζονται να ακουμπήσουν προσεκτικά το βιολί, καθώς εκείνος θαυμάζει και σέβεται την μούσα. Ο ποιητής βρίσκεται σε ένα δωμάτιο με ένα παράθυρο στο οποίο φαίνεται ένα κτίριο. Ένας τοίχος του δωματίου έχει αντικατασταθεί από την εικόνα μιας παραλίας με ένα ζευγάρι. Στον τοίχο δίπλα απ’ το παράθυρο, καθώς και στο πάτωμα υπάρχουν πολλά γεωμετρικά σχήματα που δείχνουν την λογική που υπάρχει κρυμμένη σε κάθε υπερρεαλιστικό έργο. Στο πάτωμα βρίσκονται ψάρια τα οποία αντιπροσωπεύουν τα θεμέλια του ποιήματος. Τα χρώματα του πίνακα είναι θερμά και έντονα.
Ο ποιητής καθόταν στο δωμάτιό του προσπαθώντας να γράψει κάτι. Προσπαθούσε να βρει ιδέες από την θέα που είχε στο δωμάτιό του, αλλά το μόνο που σκεφτόταν ήταν τα κτίρια της πόλης και η φασαρία των δρόμων. Ξαφνικά μια γυναικεία μορφή με έναν πάπυρο στην θέση του κεφαλιού της εμφανίστηκε στο δωμάτιο. Φόραγε αρχαία ελληνική φορεσιά και κρατούσε ένα βιολί. Συστήθηκε με το όνομα Καλλιόπη και παρουσίασε τον εαυτό της ως την Μούσα της ποίησης. Πρόσφερε το βιολί και όταν εκείνος το ακούμπησε, κόκκινα ψάρια έπεσαν στο πάτωμα του δωματίου. Όταν τα ακολούθησαν, μεταφέρθηκαν σε ένα τόπο πολύ μακριά από τα κτίρια της πόλης. Είχαν βρεθεί σε ένα έρημο παραθαλάσσιο μέρος στο οποίο υπήρχαν μόνο δύο άνθρωποι. Μια γυναίκα και ένας άνδρας. Η γυναίκα φόραγε ένα γκρι μακρύ φόρεμα ενώ ο άντρας ένα μαγιό. Η μούσα με τον ποιητή προχώρησαν πιο κοντά μέχρι την απόσταση που μπορούσαν να ακούσουν το ζευγάρι να συζητάει. Έλεγαν για τα ενδιαφέροντά τους, την θάλασσα και τέλος για το πότε να ξανασυναντηθούν. Μετά από λίγο ο ποιητής γύρισε πίσω στην πραγματικότητα κοιτώντας έξω από το παράθυρο, αλλά αυτή την φορά ήξερε τι να γράψει.
ΙΩΑΝΝΑ ΚΑ.
