4η παράγραφος

Ολοένα και καθαρότερα δείχνεται πως ο σύγχρονος κόσμος είναι ένας κόσμος που δεν ξεγελιέται. Οι μεγαλόστομες κορώνες που έστειλαν δισεκατομμύρια ανθρώπους στον θάνατο και εξακολουθούν ακόμη να στέλνουν πολλούς, θ’ απομείνουν, έπειτ’ από λίγο, ασήμαντος ρόγχος μελλοθάνατων. Είναι αληθινά χρήσιμο που δεν πιστεύουμε πια στην ευτυχία.Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος που δεν πιστεύει στην ευτυχία. Συμμαζεύει τις μικρές καθημερινές ευτυχίες και πορεύεται όπως μπορεί. Ο ευδαιμονισμός του καιρού είναι μια μικρή, αν τη συλλογιστεί κανείς προσεχτικά, απόδραση, μια παρένθεση που την επιτρέπουν στον εαυτό τους οι περισσότεροι, οι ουδέτεροι και οι ήρεμοι. Αλλ’ αυτοί δεν αποτελούν το πραγματικό ανθρώπινο σύμπαν. Το πραγματικό ανθρώπινο σύμπαν πονά. Δε χρειάζεται να είναι κανείς μήτε αισιόδοξος μήτε απαισιόδοξος. Και η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία έχουν καταντήσει συμβατικές εκφράσεις. Πάρα πολλά πράγματα έχουν καταντήσει συμβατικές εκφράσεις. Αν τις χρησιμοποιούμε ακόμη, είναι γιατί δεν κατορθώσαμε να επινοήσουμε μια νέα γλώσσα, μια γλώσσα δική μας, όχι πατροπαράδοτη, που να εκφράζει τα νέα νοήματα που έχουν ήδη αποκτήσει οι χθεσινοί όροι. Ίσως και τούτο να μας δυσκολεύει πολύ και να επιτείνει τη σύγχυση: ο καθένας μιλεί τη γλώσσα του και ο διάλογος ξεπέφτει σε παράλληλους μονολόγους.

Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος (2018). Ο Σύγχρονος άνθρωπος, Δοκίμια. Οι Εκδόσεις των Φίλων, σελ. 101

Εντοπίστε τη δομή της παραγράφου και τον τρόπο ανάπτυξης της. Δοκιμάστε να την αναδιατυπώσετε με άλλο τρόπο ανάπτυξης.