Μετά την ανάγνωση του αποσπάσματος από το κείμενο «Η χαμένη
Ζάκυνθος» του ΄Αγγ. Προκοπίου (σελ. Ανθολογίου 190):
α) Να
μελετήσετε το κείμενο για την ιστορία της Ζακύνθου.
β) Να
δημιουργήσετε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες (με τους τίτλους τους)
από τη Ζάκυνθο.
Μπορείτε να βοηθηθείτε επισκεπτόμενοι/νες τον ακόλουθο
ιστότοπο: Ενετοκρατία στα Επτάνησα - Wikipedia
Σύντομο κείμενο για την ιστορία της Ζακύνθου
Τα Επτάνησα, γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη
Δύση, κατά τη μακρόχρονη βενετική κυριαρχία, ήλθαν σε επαφή με
το ευρωπαϊκό πνεύμα και οικειοποιήθηκαν τις αξίες του δυτικού
πολιτισμού, διατηρώντας όμως την ελληνική παράδοση, τη γλώσσα
και τη θρησκεία. Το 1185, με τη βαθμιαία παρακμή της βυζαντινής
αυτοκρατορίας, το νησί της Ζακύνθου αντιμετώπισε μια περίοδο
ενδιάμεσης βασιλείας που διήρκεσε περίπου τρεις αιώνες.
Από το 1492, η κυβέρνηση της Βενετίας ανέλαβε μια
εκστρατεία με σκοπό την μετοίκηση πολλών υπηκόων της στην
επαρχία της Ζακύνθου, ευνοώντας με αυτό τον τρόπο μια περίοδο
αναγέννησης και ευημερίας στο εσωτερικό του νησιού και
παραχωρώντας στους νησιώτες κοινωνικές και θρησκευτικές
ελευθερίες. Έτσι άνθισε ο πολιτισμός στο νησί και ο πλούτος
αυξήθηκε, έγιναν κτήρια σε εξαίρετη αρχιτεκτονική και η Ζάκυνθος
απόκτησε τον τίτλο «Φλωρεντία της Ελλάδας».
Γενικά, κατά τη Βενετική περίοδο, ακολουθήθηκε η
πολιτική της ελεύθερης διακίνηση των κατοίκων της Επτανήσου προς
την Ιταλία για εκπαιδευτικούς σκοπούς. ΄Ετσι, τόσο η Βενετία όσο
και τα άλλα ιταλικά πνευματικά κέντρα (Πάδοβα, Φλωρεντία, Πίζα
κ.ά.) υπήρξαν χώροι συνάντησης Κρητικών, Επτανησίων, Κυπρίων και
άλλων Ελλήνων από βενετοκρατούμενες περιοχές. Η Βενετία είχε
φροντίσει να σπουδάζουν οι υπήκοοί της στο πανεπιστήμιο της
Πάδοβας, που ήταν κατεξοχήν φιλελεύθερο ίδρυμα, γεγονός που
επέτρεψε να μεταλαμπαδευτεί η παιδεία από την Ιταλία στα
Εφτάνησα από τους Έλληνες φοιτητές, τους ποιητές, τους στοχαστές
και τους φιλέλληνες.
Όταν τον 18ο αιώνα, οι φιλελεύθερες ιδέες των
Γάλλων, εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη την Ευρώπη, έφτασαν και στη
Ζάκυνθο, οι κάτοικοι ενθουσιάστηκαν και ζητούσαν δικαιώματα και
ελευθερίες από τους Βενετούς τόσο στα Εφτάνησα, όσο και στην
Κρήτη με τον Σήφη Βλαστό (1453) και την Κύπρο με το κίνημα του
Διασσωρίνου (1492), με χαρακτηριστικά εθνικά, πολιτικά και
πνευματικά. Μάλιστα στη Ζάκυνθο έγινε γενική εξέγερση του λαού,
γνωστή ως «Το ρεμπελιό των ποπολάρων» το 1640, με κοινωνικά
αιτήματα.
Η Ζάκυνθος και γενικά τα Εφτάνησα γνώρισαν πολλές
ξενοκρατίες (Γαλλική, Ρωσοτουρκική, Αγγλική). Η προσάρτησή της
στην Ελλάδα έγινε το 1864, όταν ήρθε στη Ελλάδα ο βασιλιάς
Γεώργιος ο Α΄.
Τα όμορφα κτήρια της Ζακύνθου υπέστησαν καταστροφές
από τους Ιταλούς και Γερμανούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο,
αλλά τη μέγιστη καταστροφή έπαθαν το 1953 από τον μεγάλο σεισμό
που γκρέμισε ολόκληρη την πόλη.
Πηγή: Ιστορία του νησιού της Ζάκυνθου
