Ο Μενέλαος Λουντέμης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1906. Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Βαλασιάδης και προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Πόλης που χρεοκόπησε μετά από την εγκατάστασή της στο ελληνικό κράτος. Σε παιδική ηλικία έζησε για λίγο στο κρατικό οικοτροφείο της Έδεσσας, σύντομα όμως μπήκε στη βιοπάλη (γραμματοδιδάσκαλος, ψάλτης, εργάτης στα τεχνικά έργα του Γαλλικού ποταμού). Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και εντάχθηκε στο ΕΑΜ, όπου διετέλεσε και γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου εξορίστηκε στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη και το 1958 πέρασε από δίκη για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες». Από το 1958 ως τη μεταπολίτευση του 1974 έζησε αυτοεξόριστος στη Ρουμανία, ενώ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Παπαδόπουλου του είχε αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια. Πέθανε στην Αθήνα το 1977, ενώ οδηγούσε, από καρδιακή προσβολή.
Ο Μενέλαος Λουντέμης υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας, με έργο που καλύπτει σχεδόν όλα τα είδη του γραπτού λόγου: πεζογραφία, ποίηση, θέατρο, παιδική λογοτεχνία και μετάφραση. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1930 με ποιήματα και διηγήματα στη Νέα Εστία. Το 1938 εξέδωσε τη συλλογή «Τα πλοία δεν άραξαν», που τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας. Τιμήθηκε επίσης με το βραβείο της Χρυσής Δάφνης Πανευρώπης (Παρίσι, 1951). Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα συγκαταλέγονται ενδεικτικά:
https://biblionet.gr/προσωπο/?personid=9637
Για περισσότερες πληροφορίες βλ.:
http://4dim-aridaias.pel.sch.gr/almopia/dimotika2/loudemis.htm
Η βιωματική σχέση του Λουντέμη με την αδικία και τον ανθρώπινο πόνο αποτυπώνεται στο απόσπασμα «Ο μικρός Σουκρής» που υπάρχει στο βιβλίο. Ο ήρωας, ένα παιδί προσφυγικής καταγωγής, παλεύει να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο που τον απορρίπτει. Μέσα από την ψυχογραφική αφήγηση, ο συγγραφέας δημιουργεί χαρακτήρες ζωντανούς και πολυδιάστατους, δεν περιγράφει απλώς μια ατομική ιστορία, αλλά σκιαγραφεί τη συλλογική τραγωδία της προσφυγιάς, της απώλειας και της κοινωνικής περιθωριοποίησης.