Ο Γιώργος Ιωάννου γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1927 στη Θεσσαλονίκη, από γονείς πρόσφυγες από την Ανατολή. Η εμπειρία της Κατοχής σημάδεψε βαθιά την ψυχή του και επηρέασε καθοριστικά τη σκέψη και το έργο του. Δίδαξε σε ιδιωτικά γυμνάσια (1956–1959), ενώ υπήρξε τακτικός συνεργάτης του περιοδικού Διαγώνιος, όπου δημοσίευσε 18 ποιήματα. Το 1960 διορίστηκε στη δημόσια εκπαίδευση και υπηρέτησε σε διάφορες περιοχές, μεταξύ των οποίων το Καστρί Κυνουρίας και η Βεγγάζη της Λιβύης, όπου ίδρυσε το Ελληνικό Γυμνάσιο. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, συνέχισε να εργάζεται στην εκπαίδευση και να συμμετέχει ενεργά σε πολιτιστικά και εκπαιδευτικά προγράμματα. Μετά το 1974, συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του Ανθολογίου για το δημοτικό και των Νεοελληνικών Αναγνωσμάτων για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 1985 μετά από εγχειρητικό σηψαιμικό σοκ πέθανε στο Σισμανόγλειο νοσοκομείο. [...]
Ο Γιώργος Ιωάννου θεωρείται εισηγητής ενός νέου λογοτεχνικού είδους: του σύντομου πεζογραφήματος που ισορροπεί ανάμεσα στο δοκίμιο και στην αφήγηση των ψυχικών περιπετειών του ομιλούντος προσώπου. Το πρώτο του βιβλίο με πεζογραφήματα, «Για ένα φιλότιμο», κυκλοφόρησε το 1964, ενώ το «Το δικό μας αίμα» (1980) τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας. Το 1985 εκδόθηκαν τα δοκίμιά του για τον Παπαδιαμάντη, τον Καβάφη και τον Λαπαθιώτη με τίτλο «Ο της φύσεως έρως», και το 1996 οι συνεντεύξεις του με τίτλο «Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής». Η λογοτεχνική του φωνή επηρέασε βαθιά τη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία.
https://biblionet.gr/προσωπο/?personid=7311
Το έργο του Γιώργου Ιωάννου διακρίνεται για τον έντονα βιωματικό του χαρακτήρα. Στο απόσπασμα «Το παλιό σχολείο» που θα μελετήσετε στο βιβλίο, οι μαθητές εκφράζουν τις προσωπικές και επαγγελματικές τους ανησυχίες. Ο συγγραφέας, έχοντας ο ίδιος υπάρξει εκπαιδευτικός, μεταφέρει με αυθεντικότητα τις αγωνίες της νεότητας, την αβεβαιότητα της εφηβείας και την ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό.