Η πρώτη μέρα στο σχολείο. Κάθε που φτάνει 11 Σεπτεμβρίου νιώθω ακόμα το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι. Πρώτη μέρα στο σχολείο. Θυμάμαι τον εαυτό μου να πέφτω στο κρεβάτι από τις 10-11 το βράδυ και να κοιμάμαι γύρω στα ξημερώματα. Στριφογύριζα όλο το βράδυ! Κυρίως αγχωνόμουν για την πρώτη μέρα κάθε φορά που ήμουν πρωτάκι. Θυμάμαι να ξυπνάω πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι, ενώ είχα κοιμηθεί το πολύ τρεις τέσσερις ώρες. Και το στομάχι να έχει γίνει κόμπος, ασορτί με τον κόμπο των καινούριων σπορτέξ που έπαιρνα για τη νέα σχολική χρονιά. Είχα βγάλει από το βράδυ τα καλύτερα μου ρούχα και είχα φτιάξει τα μαλλιά μου γαλλική πλεξούδα για να είναι το πρωί σπαστά. Ειδικά, εκεί στην εφηβεία που από παιδί θες να γίνεις ξαφνικά μια μικρομέγαλη γυναίκα ή ένας μικρομέγαλος άνδρας, δίνεις ακόμα ιδιαίτερη προσοχή στο τι θα φορέσεις την πρώτη μέρα του σχολείου. Πρωινό δεν έπαιρνα με τίποτα. Βιαζόμουν κι ας είχα μπροστά μου μια ώρα μέχρι τον αγιασμό. Ήθελα να φτάσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Να μπω αμέσως στην κουραστική αλλά με κάποιο τρόπο όμορφη ρουτίνα του σχολείου. Τότε, εκείνη η πρώτη μέρα έμοιαζε βουνό. Περισσότερο από δέκα χρόνια αργότερα, στο παρόν, αυτή η εικόνα μού φέρνει ένα νοσταλγικό χαμόγελο. Βουνό η πρώτη μέρα στο νέο σχολείο, έλεγα, και πού να ήξερα τότε τι βουνά έχει η ενήλικη ζωή! Που μετά λες, μακάρι όλα να ήταν σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο! Αφού τελείωνε ο αγιασμός, έβρισκα τους φίλους μου, τους συμμαθητές μου και ανταλλάσσαμε τα νέα μας από τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Την πρώτη χρονιά στο δημοτικό ή το γυμνάσιο, έβρισκα νέους φίλους. Ανταλλάσσαμε τα ονόματά μας και καθόμασταν παρέα. Μια παρέα που τότε δεν ήξερε κανένας μας ότι μπορεί να κρατήσει μέχρι σήμερα και για πολλά πολλά χρόνια ακόμα! Η αλήθεια είναι ότι χαιρόμουν πολύ όταν έβρισκα την πρώτη μέρα νέους φίλους να ταιριάξω, γιατί ήξερα ότι τα παιδιά μπορούμε να γίνουμε σκληρά και να κάνουμε τις ζωές άλλων παιδιών δύσκολες στο σχολείο, όταν δεν μας έχουν μάθει πώς να μην είμαστε σκληρά και πως όσο μεγαλώνει η σκληράδα, δεν μεγαλώνει ο άνθρωπος! Και μετά, οι δάσκαλοι... Την πρώτη μέρα ήθελα να δω ξανά εκείνο τον δάσκαλο που τον είχα πρότυπο, που με ενέπνευσε να κάνω τα πράγματα που αγαπάω στη ζωή μου, που δεν μου έμαθε μόνο να παπαγαλίζω, αλλά μου έμαθε να σκέφτομαι, που με αντιμετώπισε με δικαιοσύνη και έγινα και εγώ δίκαιη, που με αγκάλιασε με αγάπη, σεβασμό, ισοτιμία και αποδοχή. Και έκανα και εγώ μετά το ίδιο στους υπόλοιπους ανθρώπους, που πέρα από δάσκαλος, τον είδα κάποιες φορές σαν ένα μεγάλο φίλο, σαν ένα δεύτερο γονιό. Βέβαια, δεν ήταν πάντα όλοι οι δάσκαλοι καλοί και ούτε ταιριάζαμε με όλους, μα ακόμα και αυτοί ήταν κατά κάποιον τρόπο μαθήματα. Τώρα που πλέον δεν με περιμένει αυτή η μέρα να πάω σχολείο, καταλαβαίνω ότι όσα και να γράψω, η πρώτη μέρα στο σχολείο θα σημαίνει πολλά. Και κάθε που ξημερώνει 11 Σεπτέμβρη πάντα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα με χωράει το κρεβάτι γιατί θα περιμένω νοσταλγικά εκείνη την πρώτη μέρα στο σχολείο. Κίτσιου Φροσούλα. Η πρώτη μέρα στο σχολείο. Διασκευή.