Στον χώρο αυτόν βρεθήκαμε μια σταλιά ανθρωπάκια μα πριν το καταλάβουμε εγίναμε Εκτάκια! Στα κάγκελα στεκόμασταν κοιτώντας τους γονείς μας την ώρα της προσέλευσης δεν ήθελε κανείς μας! Καθετί εφάνταζε δύσκολο, μεγάλο, ζούσαμε πολύ συχνά και κάτι άγνωστο άλλο… Καλά δεν γνωριζόμασταν και πώς για να ταιριάξεις και στιγμές προκύπτανε με νεύρα να βαστάξεις… Καθένας κουβαλούσε τη δική του ιστορία, με άλλο χαρακτήρα, άλλη ιδιοτροπία, για αυτό συμβαίναν λάθη και προκύπτανε ζημιές, δεν ήταν λίγες οι φορές που πέφταν καρπαζιές… Περνούσανε τα χρόνια και όλοι κάθε μέρα εκεί, στο σχολείο που έγινε μια πύλη μαγική! Συλλέγαμε εμπειρίες σε αυτό το περιβάλλον και άρχισε να νοιάζεται ο ένας για τον άλλον! Προχωρούσε η ζωή, κάθε μέρα μαζί κι η καρδιά άρχισε να ζεσταίνει, την αγάπη να υφαίνει! Προχωρούσε η ζωή, κάθε μέρα μαζί… Προχωρούσε η ζωή, κάθε μέρα μαζί… Σιγά σιγά δεθήκαμε, απλώθηκαν φιλίες, κάθε αύριο πρόσφερε ωραίες ιστορίες. Γέμιζε το προαύλιο παιχνίδια και χαρές, αντηχούσανε παντού οι δικές μας οι φωνές. Και γίνονταν τα όνειρα γαλάζιες πινελιές σαν του ουρανού τις όμορφες πελώριες αγκαλιές. Ομόρφαιναν οι μέρες, σκορπούσαν τα σκοτάδια, Εγλύκαινε η ψυχή με της καλοσύνης χάδια! Παρέα ταξιδέψαμε στης γνώσης κάθε χάρτη, με τις δημιουργίες μας φανταχτερό κατάρτι, στο πλοίο των ελπίδων μας για νέες αναζητήσεις. Μαζί οδηγηθήκαμε σε άλλες κατακτήσεις. Πόσα μας ενώσανε εδώ αυτά τα χρόνια! Στην ψυχή χαράχτηκαν και στο μυαλό αιώνια! Όπου κι αν πετάξουμε αυτή ήταν η φωλιά μας, η πρώτη μας αγάπη, η καθάρια ματιά μας! Δεν αλλάζει η ματιά, μιας καρδιάς που αγαπά… Φάρος θα’ ναι στα βήματά μας που θα φέγγει στην καρδιά μας! Δεν αλλάζει η ματιά, μιας καρδιάς που αγαπά… Δεν αλλάζει η ματιά, μιας καρδιάς που αγαπά…