Το όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη! Το όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη! Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα είναι η ειρήνη. Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου και μες στους λάκκους που 'σκάψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα και στις καρδιές που 'καψε η πυρκαγιά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια και η ελπίδα και οι νεκροί μπορούν να γίνουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο, ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου. Είναι η ειρήνη! Η ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα και ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει. Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες, τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα, τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ' το σύννεφο όπως βγαίνει απ' το κουρείο της ηλικίας φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο, είναι η ειρήνη τότε που η μέρα που πέρασε δεν είναι μια μέρα που χάθηκε μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδυ κι είναι μια κερδισμένη μέρα κι ένας δίκαιος ύπνος όταν λες «αδελφέ μου», όταν λέμε «αύριο θα χτίσουμε», όταν χτίζουμε και τραγουδάμε είναι η ειρήνη! Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά και οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα δάχτυλα την ευτυχία, τότε που το μεγάλο γαρίφαλο του δειλινού το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής και ο προλετάριος, είναι η ειρήνη. Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων. Είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου. Είναι το χαμόγελο της μάνας. Μονάχα αυτό. Τίποτα άλλο δεν είναι η ειρήνη! Πάνω στις ράγες των στίχων. Το τρένο που προχωρεί στο μέλλον φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα. Είναι η ειρήνη! Αδέρφια μου, μες την ειρήνη διάπλατα ανασαίνει όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του. Δώστε τα χέρια, αδέρφια μου, αυτό είναι η ειρήνη! Δώστε τα χέρια, αδέρφια μου, αυτό είναι η ειρήνη!