Παρόλα αυτά, οι αναφορές σε μια περιβαλλοντικά προκαλούμενη μετανάστευση αυξάνονται με μεγάλο ρυθμό. Συχνά, τα δελτία ειδήσεων κάνουν αναφορές σε περιβαλλοντικές καταστροφές και καταστάσεις που αναγκάζουν πληθυσμούς να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, προσωρινά ή μόνιμα, σε διάφορα μέρη του κόσμου. Τέτοιες αναφορές περιλαμβάνουν πλημμύρες στο Μπαγκλαντές και το Νεπάλ, εκκενώσεις χωριών στην Κίνα εξαιτίας αναπτυξιακών έργων, λιώσιμο των πάγων στον βόρειο Καναδά κ.ά. Ένα από τα πιο πρόσφατα γεγονότα με τα οποία ο όρος «περιβαλλοντικοί πρόσφυγες» έλαβε σημαντική προσοχή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν η ανακοίνωση του νησιού-κράτους του Ειρηνικού Ωκεανού Tuvalu, ότι καθιστά υπεύθυνες βιομηχανικές χώρες, όπως τις ΗΠΑ και την Αυστραλία, για την άνοδο της θαλάσσιας στάθμης, η οποία προκαλείται εξαιτίας του υψηλού επιπέδου εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου. Ο Myers θεωρεί ότι οι αιτίες της περιβαλλοντικής μετανάστευσης βρίσκονται σε παράγοντες όπως η ερημοποίηση, η αποδάσωση, η εξάντληση του νερού, η υφαλμύρωση αρδευομένων εκτάσεων και η απώλεια της βιοποικιλότητας. Όλα τα παραπάνω τα συνδέει με τη γρήγορη πληθυσμιακή αύξηση των λιγότερο αναπτυγμένων χώρων, καθώς και με την κλιματική αλλαγή. (Απόσπασμα από άρθρο «Who are environmental refugees? The political projections of the debate») Πηγή: https://doi.org/10.12681/grsr.13

Ένα σημαντικό πρόβλημα-παρεξήγηση που αφορά τις φυσικές καταστροφές ξεκινά από την αντίληψη ότι στο φυσικό περιβάλλον δεν χρειάζεται να φερόμαστε με ιδιαίτερη προσοχή. Κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν ισχύει, καθώς καμία κοινωνία, όσο ανεπτυγμένη και αν είναι, δεν μπορεί να προβλέψει και να αντιμετωπίσει μια φυσική καταστροφή με απόλυτα αποτελεσματικό τρόπο. Το στατιστικά διαπιστωμένο γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι επηρεάζονται από κάθε είδους καταστροφή, φυσική ή τεχνολογική, οφείλεται σε μια σειρά από παράγοντες που χαρακτηρίζουν την ανάπτυξη των σύγχρονων κοινωνιών. Τέτοιοι παράγοντες είναι οι κλιματικές αλλαγές που προκαλούν όλο και μεγαλύτερη αστάθεια στο περιβάλλον και στην ένταση των διάφορων φυσικών φαινομένων, η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού, κυρίως στις φτωχότερες χώρες του κόσμου, που σημαίνει ότι ακόμα μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων βρίσκεται εκτεθειμένος στους κινδύνους σε χώρες με μεγάλο βαθμό τρωτότητας, καθώς και η λανθασμένη χρήση της γης, η αλόγιστη αστικοποίηση και βιομηχανοποίηση, η οποία, στο όνομα της ανάπτυξης, προκαλεί αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος, ανατρέπει τις ισορροπίες, δημιουργεί πόλεις με υπεράριθμους κατοίκους και θέτει όλο και περισσότερους ανθρώπους σε σημαντικούς κινδύνους και απειλές. (Απόσπασμα από «Ευρωπαϊκή Ένωση και διαχείριση φυσικών και τεχνολογικών καταστροφών. Μελέτη περίπτωσης: Χώρα Ιταλία») Πηγή: www.ekdd.gr