Πρόκειται για ένα podcast του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης για παιδιά.

Σε αυτό το επεισόδιο, ένα παιδί επισκέπτεται το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και συνομιλεί με ένα κυκλαδικό ειδώλιο.

Τι είσαι, που είσαι, μιλάς.

Είμαι ένα μαρμάρινο γυναικείο ειδώλιο και στέκομαι πίσω από μία βιτρίνα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης μαζί με πολλά άλλα ειδώλια του πρωτοκυκλαδικού πολιτισμού που λέγεται πως κράτησε για χίλια χρόνια.

Φίλοι σου είναι

Ποιους λες, αυτούς που είναι καθιστοί, με μακρύ λαιμό, τα χέρια διπλωμένα, μία στενή μέση και τα πόδια ο κλαδών.

Ναι, είναι τα ειδώλια που οι αρχαιολόγοι ονόμασαν βιολόσχημα.

Βλέπεις όμως γύρω σου πόσοι από εμάς έχουν διπλωμένα τα χέρια.

Αυτό εγώ το κάνω όταν θυμώνω με τη μητέρα.

Εμείς δεν είμαστε θυμωμένες, αλλά διπλώνουμε τα χέρια για να ξεχωρίσουμε από τα ανδρικά ειδόλια.

Το ύψος μας συνήθως είναι 40 εκατοστά και στο πρόσωπό μας ξεχωρίζει η μύτη, ενώ τα δάχτυλα των ποδιών μας πρέπει πάντα να βλέπουν τη γη.

Μα κι εμείς τα γόρια διπλώνουμε τα χέρια μας.

Έχεις δίκιο.

Στην εποχή μας όμως, τα χέρια των ανδρικών ειδωλίων έπρεπε να είναι ελεύθερα, για να παίζουν καθιστά ή όρθια κάποιο μουσικό όργανο, να κρατούν το όπλο του κ

Ή ακόμα και να ετοιμάζονται να κάνουν μια πρόποση σε ένα γλέντι κρατώντας ένα κύπελο.

Α ναι, τους βλέπω.

Νοτινιγός ή πολεμιστής.

Βλέπω και το μικρό του σπαθάκι.

Κι αυτός οι τύποι που κάθονται μόνος του ετοιμάζονται να πλύνει στην υγειά μας.

Σηκώνει και το ποτήρι του.

Έχει ένα δύσκολο όνομα.

Έγινε πρόποση.

Ναι, γιατί κάνει μια πρόποση με το ποτήρι του.

Πίνει στην υγειά μας, όπως είπες κι εσύ.

Να σου πω κάτι.

Γιατί μόνο να διπλώνετε ή να κουνάτε τα χέρια σας για να πείτε ποιοι είστε.

Εγώ θέλω ένα παράδειγμα.

Να φοράω μαύρα ρούχα όταν δεν είμαι καλά και κόκκινα όταν λογτάζω.

Δεν θα μπορούσατε κι εσείς να είστε χρηματιστά.

Κι όμως ήμασταν.

Το περίγραμμα των ματιών, των φρυδιών και του στόματός μας ζωγραφιζόταν με κόκκινο και μπλε χρώμα, ενώ για τα μαλλιά μας χρησιμοποιούσαν το μαύρο.

Θα με ρωτήσεις βέβαια, πού έβρισκαν τα χρώματα.

Τα χρώματα τα έφτιαχναν απορρυκτά.

Πρώτα έτριβαν το κομμάτι του πετρώματος και το έκαναν σκόνη και στη συνέχεια το ανακάτευαν με κάποιο συνδετικό υλικό όπως το νερό ή το λάδι.

Οι αρχαιολόγοι που ασχολούνται μαζί μας ανακάλυψαν μέσα από φωτογραφίες που έγιναν με ειδικό φωτισμό πως τα αρχαία χρόνια μας έβαφαν.

Γιατί λέγεται πως σε κάποιες τελετές βάφονταν και οι άνθρωποι που συμμετείχαν.

Τελετές, άρα είστε θεοί.

Κανένας δεν ξέρει με σιγουριά.

Και ίσως αυτό το πέπλο μυστηρίου που μας τυλίγει, μαζί με τη λυτή, αφαιρετική μορφή μας, που ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες, ζωγράφους και γλύπτες του 20ου αιώνα, να μας έκαναν διάσημα σε όλο τον κόσμο.

Ποιοι ήταν αυτοί οι καλλιτέχνες?

Σπουδαίοι καλλιτέχνες, όπως ο Πικάσο και ο Μοντιλιάνη.

Και πού σας βρήκαν οι αρχαιολόγοι?

Οι αρχαιολόγοι μας εντόπισαν σε τάφους αλλά και σε σπίτια.

Ίσως ήμασταν προσκυνητές της Μεγάλης Μητέρας Θεάς που συνδεόταν με τη φύση και τη γονιμότητα των ανθρώπων.

Ναή υπήρχαν στην εποχή σας.

Όχι, δεν υπήρχαν.

Οι κυκλαδίτες τότε πήγαιναν σε υπαίθρια ιερά για να αφήσουν τις προσφορές τους και να προσευχηθούν στους θεούς.

Ένα τέτοιο υπαίθριο ιερό ίσως να ήταν και ένα μικρό νησάκι ανάμεσα από την Άξο και την Αμοργό, η Κέρος, όπου πολλά από εμάς βρεθήκαμε σπασμένα μαζί με πύληνα και μαρμάρινα αγγεία.

Όσοι μας μελετούν λένε πως δεν σπάσαμε τυχαία, αλλά υπήρχε λόγος που είχε να κάνει με τη λατρεία σε

Η παρουσία μας όμως παραμένει ένα άλυτο μυστήριο, καθώς στην εποχή μας δεν υπήρχαν γραπτές μαρτυρίες.

Μήπως να λύνω αρχαιολόγος ή μήπως detective.

Είμαι πολύ καλός στο να λύνω μυστήρια και το δικό σας θα το βρω οπωσδήποτε.

Αρκεί να ξανάρθεις.

Εμείς θα σε περιμένουμε.

Θα έρθω πάλι, οπωσδήποτε.

Ακούσατε ένα επεισόδιο από τη σειρά podcast του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης.

Στα κείμενα η Μαρίνα Πλατή και η Ελένη Μάρκου.

Στην επιμέλεια κειμένου η Εύπα Παδοπούλου.

Ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Google Podcast και στα Apple Podcast.