Πέρα από τα όρια (podcast)

Όσο ακούς τα αποσπάσματα του podcast, να μη ξεχάσεις να κρατάς σημειώσεις σχετικά με την πορεία ζωής της Κ. Πελενδρίτου. Στη συνέχεια, με τίτλους και υπότιτλους να οργανώσεις τις σημειώσεις σου.


- Πλέον η καθημερινότητά μου είναι πολύ δύσκολη. Συνέχεια προσπαθώ για το αυτονόητο, είτε να βρω τα ρούχα μου είτε να μη βλέπω τα χρώματα είτε να πρέπει να προσπαθώ να κόψω μια πατάτα, να καθαρίσω ένα καρότο, να μαγειρέψω, να ψάχνω συνέχεια τα πράγματά μου, γιατί δεν τα βρισκω πολύ εύκολα. Μπορεί να είναι μπροστά μου και να μην τα βλέπω. Και αυτός αδιάκοπος αγώνας από την ώρα που θα σηκωθώ μέχρι την ώρα που θα κοιμηθώ είναι μια αδιάκοπη προσπάθεια για επιβίωση για απλά πράγματα.

- Πες μου λίγο για τις επιτυχίες του στους παραολυμπιακούς αγώνες

- Το πρώτο μου χρυσό μετάλλιο ήταν στα 18 μου χρόνια στην Αθήνα. Ήμουν πολύ μικρή τότε και μετά το 2002, που είχα πάρει το αργυρό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, είχα βάλει στόχο τους παραολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας που ήταν ιδιαίτερο για μένα γιατί ως Κύπρια και Ελληνίδα η διοργάνωση των ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό και ένιωθα ότι είμαι στο σπίτι μου. Καταρχήν ήταν η κερκίδα γεμάτη κυπριακές και ελληνικές σημαίες και ήθελα πάρα πολύ αυτή την επιτυχία και αυτή τη διάκριση. Δεν ήμουν φαβορί εγώ. Ήμουν στη δεύτερη θέση, αλλά εκείνη τη μέρα ξύπνησα σε μια κατάσταση που δεν ξέρω αν έχω βρεθεί ποτέ ως αθλήτρια. Από την ώρα που ξύπνησα, ενώ ο τελικός ήταν το απόγευμα, ένιωθα ότι έχω κερδίσει το χρυσό μετάλλιο και έλεγα συνέχεια στον εαυτό μου: δεν έχεις αγωνιστεί ακόμα. Είναι κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω πως είχε γίνει. Ήταν προφανώς τόσο έντονη η επιθυμία μου, που ένιωθα ότι είχε γίνει ήδη. Ήταν μια δύσκολη κούρσα κερδίσαμε για 2 cm του δευτερολέπτου - δηλαδή τίποτα - και όταν άκουσα τον εθνικό ύμνο μέσα στο κλειστό του ΟΑΚΑ με όλους τους κύπριους και τις Έλληνες να τραγουδάνε τον εθνικό ύμνο δεν ξέρω αν μπορώ να συγκρίνω κάτι με αυτή τη στιγμή που έζησα τότε, γιατί ήμουν και 18 χρόνων. Πολύ μικρή το έζησα πιο έντονα, πιο αυθεντικά και κάπου εκεί ξεκίνησε η πορεία μου στους παραολυμπιακούς αγώνες γενικότερα. Ακολούθησε μετά το Πεκίνο. Ένα χρυσό και ένα χάλκινο μετάλλιο με παγκόσμιο ρεκόρ. Μετά το Λονδίνο με ένα αργυρό μετάλλιο. Το 2016 μια τέταρτη θέση στα 100 m πρόσθιο. Εκείνη τη στιγμή δεν θα την ξεχάσω ποτέ, όταν βγήκα από την πισίνα κι ήμουν τέταρτη, παρόλο που ήμουν άρρωστη με αντιβίωση και πέρασα δύσκολα για να φτάσω στον αγώνα. Αυτή η δικαιολογία όμως δεν με εφησύχασε τότε. Με στενοχώρησε πολύ. Και από εκεί και πέρα σκεφτόμουν αν θα συνεχίσω τότε. μετά το Ρίο. Η απόφασή μου μετά ήταν να συνεχίσω αλλά να συνεχίσω, για να μπορέσω ξανά να κάνω μια μεγάλη διάκριση. Ήρθε η διάκριση τώρα στο Τόκιο, που για μένα το Τόκιο πια θα είναι σταθμός στην καριέρα μου. Ένα χρυσό μετάλλιο, ένα χάλκινο μετάλλιο, 2 παγκόσμια και ένα ευρωπαϊκό ρεκόρ στα 35 μου χρόνια, με μια πολύ δύσκολη πενταετία επιδείνωσης του προβλήματος μου, αμφισβήτησης του ίδιου μου του εαυτού, με πολλά προβλήματα με την πανδημία στη μέση, με προβληματική προετοιμασία. Οπότε αυτή η επιτυχία για μένα είναι κάτι πολύ ξεχωριστό και θα την έβαζα στο επίπεδο του 2004.

- Άνθρωποι να χαμογελάνε με όλο τους το είναι. Αθλητές που εκτός από την προπόνηση δίνουν καθημερινά αγώνα με κάποιο πρόβλημα υγείας. Τελικά στους παραολυμπιακούς αγώνες τι αισθάνεται ένας αθλητής; πώς νιώθει εκείνος που κατακτά μια θέση; είναι μόνο μια αθλητική διάκριση ή μήπως είναι πολλά παραπάνω;

- Μια τόσο μεγάλη διάκριση στους παραολυμπιακούς αγώνες είναι πολλά. Δηλαδή, όταν κάποιος βλέπει έναν αθλητή στο βάθρο και κλαίει, δεν κλαίει μόνο γιατί κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Κλαίει γιατί σκέφτεται τι έχει περάσει για να οδηγηθεί να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο, το κάθε λεπτό την κάθε μέρα τον κάθε μήνα. Σκέφτεται ότι εκτός από τον πρωταθλητισμό -γιατί είναι πρωταθλητισμός στο υψηλότερο επίπεδο- με πάρα πολλούς ανθρώπους γύρω σου που δουλεύουν ο καθένας στον τομέα του για να μπορέσεις να είσαι στην κορυφή του κόσμου. Είναι παράλληλα και ένα πρόβλημα υγείας που πρέπει να ξεπεράσεις καθημερινά, που πρέπει να συμβιβαστείς ουσιαστικά με αυτό το πρόβλημα, να το κάνεις όσο περισσότερο στην άκρη που δεν γίνεται, γιατί είναι μπροστά σου κάθε μέρα και κάθε λεπτό. Οπότε είναι διπλή προσπάθεια είναι να ξεπεράσεις τα προβλήματα της καθημερινότητας και τα ψυχολογικά προβλήματα που θα προκύψουν από την όποια αναπηρία, που δυστυχώς πολλά στα προκαλεί η κοινωνία η ίδια - με τη στάση της. Και είναι και το αγωνιστικό κομμάτι που είναι από μόνο του πάρα πολύ δύσκολο