Ο Alexis de Tocqueville αναλύει τον τρόπο με τον οποίο τα αριστοκρατικά καθεστώτα δημιουργούσαν ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς, αντιπαραβάλλοντάς τα με τη δημοκρατική κοινωνία.
Οι αριστοκρατικοί θεσμοί, συνάμα, είχαν πάντα σαν αποτέλεσμα το να συνδέουν στενά κάθε άνθρωπο με αρκετούς από τους συμπολίτες του. Εφόσον σ' ένα αριστοκρατικό καθεστώς οι τάξεις είναι διαγεγραμμένες και μόνιμες, η καθεμιά απ' αυτές θεωρείται από τα μέλη της σαν ένα είδος μικρότερης πατρίδας πολύ πιο απτής και πιο αγαπημένης από την πλατύτερη πατρίδα, εφόσον, στα αριστοκρατικά καθεστώτα, όλοι οι πολίτες κατέχουν καθορισμένες θέσεις, ο ένας πάνω από τον άλλον, το αποτέλεσμα είναι ότι καθένας βλέπει πάντα κάποιον που στέκεται πάνω του και του οποίου η προστασία τού είναι αναγκαία, και έναν άλλο άνθρωπο τοποθετημένο πιο κάτω, του οποίου θα πρέπει να επιζητήσει τη συνεργασία. Όσοι ζουν στα αριστοκρατικά καθεστώτα είναι πάντα συνδεδεμένοι με κάτι τοποθετημένο έξω από την ίδια τη σφαίρα τους και έχουν την τάση να λησμονούν τους εαυτούς των. Είναι αλήθεια ότι σ' αυτές τις εποχές η έννοια της ανθρώπινης συναδελφοσύνης είναι ασθενής και οι άνθρωποι σπάνια σκέπτονται να θυσιάσουν τους εαυτούς τους για χάρη της ανθρωπότητας, αλλά συχνά θυσιάζονται για τους άλλους ανθρώπους.