Η M.-F. Baslez αναλύει τον τρόπο με τον οποίο ο Αλέξανδρος διοίκησε τα κατακτημένα εδάφη, δείχνοντας μια πρακτική και ευέλικτη προσέγγιση.
Ο Αλέξανδρος διατήρησε τις αχαιμενιδικές διοικητικές δομές, που βασίζονταν στις εθνικές ομάδες και λάμβαναν υπόψη τις τοπικές ιδιαιτερότητες. Οι Μακεδόνες αξιωματούχοι ήταν περιορισμένοι αριθμητικά και τοποθετήθηκαν επικεφαλής των τοπικών αξιωματούχων. Στη Μεσοποταμία και στην Περσίδα ο βασιλιάς αξιοποίησε το προσωπικό που συμπαρατάχθηκε μαζί του, το οποίο είχε ζήσει στη Δύση, σε επαφή με τους Έλληνες. Στις μακρινές σατραπείες στηρίχθηκε στην τοπική αριστοκρατία, την οποία συνέδεσε μαζί του επεκτείνοντας και στους βαρβάρους τον μακεδονικό θεσμό των εταίρων. Ο στρατός έγινε επίσης πολυεθνικός, καθώς οι Μακεδόνες στρατιώτες ήταν ανεπαρκείς, ενώ έπρεπε συγχρόνως να προσαρμοστούν σε νέες μορφές πολιορκίας.