#### ∼ Απομαγνητοφωνημένο κείμενο ∼

Κατίνα Βλάχου, Η εποχή της ενοχής
Γλυκά αναστέναξε η μαργαρίτα πριν πεθάνει
καθώς μικρού παιδιού το χέρι
έκοψε με χαρά το τρυφερό κοτσάνι
Ο καβαλάρης έλιωσε αθώο ζωντανό
με ένα καλπασμό
κι -αλίμονο- ούτε το ξέρει
Πάνω στο βράχο μάτωσε απαλό το κύμα
και ρίγησε ο γιαλός στο αθώο κρίμα
Από της βίας το μετερίζι
ο βίος την ιστορία ορίζει
που ανελέητη
πάλι και πάλι πίσω γυρίζει
Με στεγνό δάκρυ
το μοιρολόι της τραγουδά η ζωή
που αν θέλει φως να δει προτού τελειώσει
πρέπει θυσία του χάροντα να δώσει
νιάτα, ομορφιά και έρωτα και χάρη
χωρίς να ξέρει
αν ποτέ πίσω θα πάρει
υπόσχεση καμιά
Αλίμονο!
Πόσο ακριβά πληρώνεται η αλήθεια!
[…]
Έπεσε θύμα βιασμού η εποχή πάλι και πάλι
από απάνθρωπους δεσμώτες
Κι εμείς δεν λέγαμε κουβέντα
Λες και μας είχανε φιμώσει και τυφλώσει
γίναμε, χωρίς να ξέρουμε, προδότες
Πέρασε κι από το δικό μας χέρι το κακό
Μάταια το κρατάμε μυστικό
Τώρα κοιλοπονάει η εποχή κι αγωνιούμε
Μήτε να κλείσουμε τ’ αυτιά μπορούμε
στης γέννας τις κραυγές
Με οδύνες έρχεται το αύριο στον κόσμο
-άραγε θα ’ναι τέρας ή κανονικό-
Με τρόμο περιμένουμε τον ερχομό του
μα η ιστορία δεν μπορεί να περιμένει
[…]
Ξημέρωσε, λοιπόν
κι άσε με εμένα, ανατολή
Εγώ θα μείνω πίσω αλλοπαρμένη
να τα βολέψω με την εποχή
να τα βολέψω με την ενοχή

# Οθόνη Βοήθειας

«Η εποχή της ενοχής» - Μια ανάγνωση.

# Καρτέλα Συντελεστών