Θέλω να γράψω ένα ποίημα

 

Ι

Θέλω να γράψω ένα ποίημα
για την πραγματικότητα
αυτή που δεν έζησε ποτέ κανείς
αφού ο καθένας
στη δική του βρέθηκε φυλακισμένος
αιώνες τεντώνοντας τα χέρια προς τα έξω.
Την πραγματικότητα
που ίσως γνωρίζουν οι πεθαμένοι
εκεί στις βαθιές χαράδρες
της ανυπαρξίας
όπου κανένα σαρκικό παραμύθι
δεν πείθει 
κι άχρωμα μούρα
πέφτουν σ’ αναίσθητα στόματα.
Την πραγματικότητα
που αν σ’ άγγιζε ποτέ
θ’ αναγνώριζες αμέσως σαν τη μόνη αλήθεια
έξω απ’ της δικής σου επιβίωσης
τις φαντασιώσεις.
Θα ’ταν ζεστή άραγε, θα ’χε του πελάγου τη μυρωδιά
ή αμετάκλητη χωρίς να δωρίζει
ούτε μια ώρα προθεσμία;
Θα ’θελα να γράψω ένα ποίημα
για μια πραγματικότητα
που δε θα με είχε περιλάβει
αλλά τρομάζουν οι στίχοι…
Ούτε το σκέφτονται
ούτε προσπαθούν.

 

ΙV

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για το φόβο
που σαν τον έρωτα σε συνεπαίρνει∙
πνίγεσαι στο χτυποκάρδι
ψάχνεις μια λογική ακτή για να πατήσεις.
Απεχθάνεσαι το φόβο
λατρεύεις τον έρωτα
όμως είναι και τα δύο πέλαγα
χωρίς ορίζοντα
κι έχεις απωλέσει και στα δύο
τη διακυβέρνηση του εαυτού σου. 
Αχ! οι μυρωδιές του έρωτα
απ’ τις γλάστρες- μασχάλες…
Αλλά και στο φόβο
λιγοθυμάς με τη μουσική του πλανόδιου
μην είναι η τελευταία της ακοής σου συνουσία.
Θέλω να γράψω ένα ποίημα
για του φόβου την παντοδύναμη παρουσία
ξεχνάς όλα τ’ αποδεικτικά στοιχεία
γιατί όπως και στον έρωτα σου είναι αδιάφορη
η προϊστορία εκείνου.
Θέλω αλλά φοβάμαι
πως με τη γραφή δε θ’ απαλλαγώ
αλλά θα με θεριέψει ο φόβος
όπως και στον έρωτα τον μεγαλύνει ο λόγος.

 

Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ, Από τη συλλογή Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα, Ποίηση 1963-2011, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2022, σελ. 444-447