«Γράμμα σε έναν νέο ποιητή» (αποσπάσματα)

Αγαπητέ μου Τζον,

[…] Θεώρησε λοιπόν καλύτερα τον εαυτό σου ως έναν άνθρωπο περισσότερο ταπεινό και λιγότερο καταπληκτικό, αλλά, κατά την άποψή μου, πολύ πιο ενδιαφέροντα, ως ποιητή μέσα στον οποίο επιζούν όλοι οι ποιητές του παρελθόντος και από τον οποίο θα αναβλύσουν όλοι οι ποιητές των μελλοντικών εποχών. Διαθέτεις κάτι από τον Chaucer και τον Shakespeare∙ ο Dryden, ο Pope, ο Tennyson- για να αναφέρω μόνο τους αξιοσέβαστους προπάτορές σου- κυλούν μες στις φλέβες σου και μερικές φορές μετακινούν την πένα σου λίγο πιο δω ή πιο κει. 

[…] Είμαστε όμως στον Οκτώβριο του 1931 κι εδώ και πολύ καιρό η ποίηση έχει διακόψει την επαφή της με αυτό το... πώς να το ονομάσουμε; Να το πούμε απλώς, χάριν συντομίας και ασφαλώς με αρκετή ανακρίβεια, «ζωή»; 

[…] Ο ποιητής προσπαθεί εντίμως και με ακρίβεια να περιγράψει έναν κόσμο ο οποίος μάλλον δεν υφίσταται παρά μόνον για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο μια συγκεκριμένη στιγμή. Μάλιστα, όσο πιο πιστός προσπαθεί να παραμείνει στην ακριβή σκιαγράφηση των ρόδων και των λάχανων του ιδιωτικού του σύμπαντος, τόσο περισσότερο μπερδεύει εμάς οι οποίοι, με το οκνηρό πνεύμα συμβιβασμού που μας χαρακτηρίζει, έχουμε συμφωνήσει να βλέπουμε τα ρόδα και τα λάχανα όπως φαίνονται περίπου στους είκοσι έξι επιβάτες ενός λεωφορείου που τα κοιτούν πίσω από τα τζάμια. Εκείνος πασχίζει να περιγράψει, εμείς πασχίζουμε να δούμε∙ εκείνος κραδαίνει τον πυρσό του, εμείς αντιλαμβανόμαστε μια φευγαλέα αναλαμπή. 

[…] Ίσως το καθήκον σου είναι να βρεις τη σχέση ανάμεσα σε πράγματα τα οποία, ενώ φαίνονται ασύμβατα μεταξύ τους, έχουν μια μυστική συγγένεια, να αφομοιώσεις άφοβα κάθε εμπειρία που τυχαίνει στον δρόμο σου και να την ενσωματώσεις απολύτως έτσι ώστε να το ποίημά σου να μην είναι θραύσμα αλλά ένα όλον∙ να ξανασκεφτείς ποιητικά την ανθρώπινη ζωή και να μας δώσεις ξανά την τραγωδία και την κωμωδία μέσα από ήρωες, όχι ιδιαίτερα ανεπτυγμένους με τον τρόπο του μυθιστορήματος, αλλά συμπυκνωμένους και συγκερασμένους με τον τρόπο του ποιητή- αυτό περιμένουμε τώρα από εσένα.

 

Βιρτζίνια Γουλφ, Γράμμα σε έναν νέο ποιητή κι άλλα κείμενα, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2015, σελ. 209-248