Τούτο το πρωινό, καθώς ο παππούλης σκαλίζει το χωράφι του, παρατηρεί πως, ανάμεσα στα άλλα λαχανικά, έχει φυτρώσει και ένα ραπανάκι, μεγάλο σαν καρπούζι.

«Θα το βγάλω από τη γη και θα το πάω στο σπίτι», λέει με χαρά.

Τραβάει το ραπανάκι να το βγάλει από τη γη, το ραπανάκι δε βγαίνει. Φωνάζει τότε τη γιαγιά. Τραβάει ο παππούλης το ραπανάκι, τραβάει και η γιαγιά τον παππούλη, το ραπανάκι δε βγαίνει. Φωνάζουν τότε το εγγονάκι.

Τραβάει ο παππούλης το ραπανάκι, τραβάει η γιαγιά τον παππούλη, τραβάει το εγγονάκι τη γιαγιά, το ραπανάκι δε βγαίνει. Φωνάζουν τότε τη γειτόνισσα.

Τραβάει ο παππούλης το ραπανάκι, τραβάει τον παππούλη η γιαγιά, τραβάει τη γιαγιά το εγγονάκι, τραβάει η γειτόνισσα το εγγονάκι, το ραπανάκι δε βγαίνει.

Περνά τότε ο σκύλος, μπαίνει κι αυτός στη σειρά. Τραβάει ο παππούλης το ραπανάκι, τραβάει η γιαγιά τον παππούλη, τραβάει το εγγονάκι τη γιαγιά, τραβάει η γειτόνισσα το εγγονάκι, τραβά και ο σκύλος τη γειτόνισσα, να, το ραπανάκι πετάγεται από τη γη!

Και το φάγανε όλοι μαζί, και περίσσεψε και για μας.