Η κατασκευή των ηλεκτροστατικών μηχανών κατά τον 18ο αιώνα προσέφερε μια εξαιρετικά εύκολη παροχή ηλεκτρικού φορτίου. Το φορτίο όμως που πρόσφεραν οι πόλοι των μηχανών μετά από λίγο «χανόταν». Η πρώτη προσπάθεια αποθήκευσης φορτίου έγινε από τον Γερμανό Von Kleist (Φον Κλάιστ) το 1745 αλλά έναν χρόνο μετά ο Ολλανδός Peter Von Musschenbroek (Πέτερ φον Μούσενμπεργκ), κατασκευαστής οργάνων στο πανεπιστήμιο του Leyden (Λέιντεν) πέτυχε να φτιάξει μια πολύ αποτελεσματική συσκευή αποθήκευσης ηλεκτρικών φορτίων που ονομάζεται φιάλη Leyden (Λουγδουνική λάγηνος). Η φιάλη προέκυψε από την ιδέα ότι ο ηλεκτρισμός είναι ένα λεπτοφυές ρευστό, το οποίο ίσως, θα μπορούσε να αποθηκευτεί σε ένα ποτήρι με νερό.

Αν φέρουμε ένα φορτίο στο εσωτερικό μέταλλο της φιάλης, στην επιφάνεια του εξωτερικού μετάλλου εμφανίζεται εξ επαγωγής αντίθετο φορτίο. Το γυαλί της φιάλης που παρεμβάλλεται αποτρέπει την αλληλεξουδετέρωσή τους, η έλξη όμως δεν επιτρέπει τη διαφυγή τους, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια καλή αποθήκη φορτίων. Η φιάλη Leyden είναι ο πρόγονος των πυκνωτών.