Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν επινοήσει ένα πολύ αξιόπιστο σύστημα
τηλεπικοινωνίας με τη χρήση του ορατού φωτός (φλόγα). Το σύστημα
αυτό ακολουθεί την ίδια λογική που ακολουθούν και σήμερα οι
τηλεπικοινωνίες, μόνο που στη σύγχρονη εποχή και με την
τεχνολογία που διαθέτουμε, η επικοινωνία έχει γίνει πολύ πιο
γρήγορη και φυσικά δεν χρησιμοποιείται μόνο το ορατό φως αλλά
κυρίως η μικροκυματική ακτινοβολία.
Οι αρχαίοι Έλληνες μετέδιδαν μηνύματα σε μεγάλες αποστάσεις με
σήματα φωτιάς. Τα φωτεινά σήματα τα ονόμαζαν
«πυρσούς» ή «φρυκτούς».
Για την αναμετάδοση των σημάτων αυτών ήταν απαραίτητα ειδικά
κτίσματα, οι φρυκτωρίες (φρυκτός = πυρσός και ώρα =
φροντίδα), κτισμένα σε υπερυψωμένα εδαφικά σημεία ώστε να
φαίνονται καλά. Κάθε φρυκτωρία περιελάμβανε «δύο τοίχους με ύψος
αναστήματος ανδρός» και τη δυνατότητα ανάρτησης πέντε πυρσών
στον κάθε τοίχο. Μεταξύ των τοίχων υπήρχε ειδική «διόπτρα»
(σκοπευτική διάταξη δύο αυλίσκων) για τη διάκριση από τον
«φρυκτωρό» των δεξιών ή αριστερών πυρσών της απέναντι
φρυκτωρίας.
Για να γίνει η συνεννόηση ανάμεσα στον
αποστολέα και τον παραλήπτη του μηνύματος υπήρχε ένα πρωτόκολλο
επικοινωνίας, δηλαδή ένα σύνολο κανόνων και διαδικασιών για την
ανταλλαγή δεδομένων.
Το πρωτόκολλο επικοινωνίας που χρησιμοποιήθηκε στις
φρυκτωρίες, είχε ως εξής: αρχικά γίνεται η κωδικοποίηση των
δεδομένων. Το πλήθος των στοιχείων του αλφάβητου διαιρείται σε
πέντε μέρη ανά πέντε γράμματα. Το τελευταίο μέρος θα είναι
ελλιπές κατά ένα γράμμα. Σε κάθε φρυκτωρία υπάρχει πινακίδα με
τον πίνακα-κώδικα. Για την έναρξη της επικοινωνίας, αυτός ο
οποίος πρόκειται να αναγγείλει κάτι, σηκώνει δυο πυρσούς και
περιμένει μέχρις ότου σηκώσει, επίσης δύο πυρσούς, και ο
φρυκτωρός της απέναντι φρυκτωρίας. Στη συνέχεια κατεβάζουν και
οι δύο τους πυρσούς. Έτσι σηματοδοτείται το ξεκίνημα της
μεταξύ τους επικοινωνίας.
Η αποστολή μηνύματος:
Οι δεξιοί πυρσοί από το μέρος του αποστολέα του μηνύματος
αναφέρονταν στον αριθμό της κάθετης στήλης, ενώ οι αριστεροί
στον αριθμό της οριζόντιας γραμμής του πίνακα-κώδικα. Για
παράδειγμα, όταν ανάβονταν δύο δεξιοί πυρσοί και τρεις
αριστεροί, γινόταν εκπομπή του γράμματος «Θ». Ο παραλήπτης του
μηνύματος μεταφράζει το μήνυμα των πυρσών ανάποδα. Οι δεξιοί
πυρσοί αναφέρονται στον αριθμό της οριζόντιας γραμμής ενώ οι
αριστεροί στον αριθμό της κάθετης στήλης.
Οι πληροφορίες μεταφέρονται σε πακέτα δεδομένων. Κάθε πακέτο
αντιστοιχεί σε ένα γράμμα του ελληνικού αλφάβητου.
Το
δίκτυο των φρυκτωριών κάλυπτε μεγάλο μέρος του Ελλαδικού χώρου.
Χτίζονταν σε βουνά ώστε να καλύπτονται μεγάλες αποστάσεις και
για τους πυρσούς χρησιμοποιούσαν κυρίως κλαδιά ερείκης (ρεικιού)
για να έχουν μεγάλες και λαμπρές φλόγες που σβήνουν γρήγορα.
Σήμερα επικοινωνούμε με σταθερά τηλέφωνα, κινητά τηλέφωνα και
υπολογιστές. Για τη μεταξύ τους σύνδεση χρησιμοποιούνται
καλώδια, οπτικές ίνες, πομποί και δέκτες μικροκυματικής
ακτινοβολίας και βέβαια δορυφόροι.
Η ταχύτητα
«εγγραφής» του μηνύματος είναι δραματικά μεγαλύτερη. Αρκεί απλά
να μιλήσουμε ή να πληκτρολογήσουμε κάτι στον ηλεκτρονικό
υπολογιστή μας. Η ταχύτητα μεταβίβασης όμως του μηνύματος
ανάμεσα στις συσκευές μας δε διαφέρει καθόλου από αυτήν ανάμεσα
στις αρχαίες φρυκτωρίες και δεν είναι άλλη από την ταχύτητα του
φωτός.
Φυσικά υπάρχουν πολλά είδη των δικτύων και
συσκευών που συνδέονται πάνω σε αυτά τα δίκτυα. Για τον λόγο
αυτό είναι πολλά και διαφορετικά τα πρωτόκολλα επικοινωνίας που
χρησιμοποιούνται. Η κωδικοποίηση των χαρακτήρων γίνεται με
δυαδικά ψηφία (0 ή 1) Στην πιο απλή μορφή κωδικοποίησης, κάθε
χαρακτήρας αντιστοιχεί σε 8 δυαδικά ψηφία (8 bits). 1 bit = 1
δυαδικό ψηφίο, δηλαδή 0 ή 1.
Ας δούμε ένα παράδειγμα αποστολής μηνύματος το οποίο ονομάζεται συγχρονισμένη μετάδοση. Η διαδικασία που ακολουθείται είναι η παρακάτω:
- Αποστέλλεται 2 φορές ο χαρακτήρας συγχρονισμού SYN, δηλαδή 00010110, για να σηματοδοτήσει την έναρξη του μηνύματος.
- Αποστέλλονται οι χαρακτήρες του μηνύματος.
- Το τέλος του μηνύματος σηματοδοτείται από το χαρακτήρα τερματισμού ΕΟΒ (End Of Block), 00010110
Έτσι για να σταλεί το μήνυμα ΗΤΡΟΙΑΕΠΕΣΕ (οι αρχαίοι Έλληνες δε χρησιμοποιούσαν κενά), θα στέλναμε, σύμφωνα με το πρωτόκολλο επικοινωνίας που χρησιμοποιούμε στο παράδειγμά μας, το εξής:
