Στη δεκαετία του 1880 άρχισε η μαζική διανομή ηλεκτρικής ενέργειας με δίκτυα σε μεγαλουπόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και το Παρίσι. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για τον ηλεκτροφωτισμό και αντικατέστησε τα κεριά και τις λάμπες φωταερίου ή πετρελαίου. Όμως, το ηλεκτρικό ρεύμα ήταν διαθέσιμο για το μέσο πολίτη μιας αναπτυγμένης χώρας μόνο μετά τη δεκαετία του 1920. Η καινούρια μορφή ενέργειας φαινόταν αόρατη και μυστηριώδης, αφού τα καλώδια έμεναν ίδια είτε διαρρέονταν από ρεύμα είτε όχι. Οι αρχές προειδοποιούσαν τους πολίτες για τους κινδύνους που συνόδευαν τον ηλεκτρισμό. Ακόμα κι έτσι, ο ηλεκτρισμός ήταν ασύγκριτα πιο ασφαλής από τη γυμνή φλόγα των κεριών ή του φωταερίου.

Όταν ο Edison, χρειάστηκε να μετρήσει την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας στους καταναλωτές που ήταν συνδεδεμένοι με τα εργοστάσιά του, επινόησε τους μετρητές της εικόνας. Μέσα σε κάθε μετρητή βρισκόταν ένα γυάλινο ποτήρι με διάλυμα θειικού χαλκού (γαλαζόπετρας) και δύο πλάκες χαλκού (ηλεκτρόδια). Καθώς το συνεχές ηλεκτρικό ρεύμα περνούσε μέσα από το διάλυμα θειικού χαλκού, ο χαλκός απελευθερωνόταν από τη μια πλάκα-ηλεκτρόδιο και συσσωρευόταν στην άλλη. Ο υπάλληλος της εταιρίας τοποθετούσε προζυγισμένα φύλλα χαλκού. Όταν ερχόταν η ώρα να μετρηθεί η κατανάλωση, ο υπάλληλος σταματούσε προσωρινά την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας, έβγαζε τη χάλκινη πλάκα και έβαζε στη θέση της μία καινούρια. Στη συνέχεια, στην εταιρία ζύγιζαν την πλάκα που είχε αφαιρεθεί και από τη διαφορά μάζας υπολόγιζαν την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας.

Ο μετρητής κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας της εταιρίας του Edison