Ως αγώνας λόγων (αρχαιοελληνικά ἀγὼν λόγων ή ἅμιλλα λόγων) εννοείται στα συμφραζόμενα της τραγωδίας λεκτική αντιπαράθεση μεταξύ δύο προσώπων ενώπιον ενός τρίτου προσώπου που εμφανίζεται συνήθως στον ρόλο του κριτή. Ο αγώνας λόγων δεν έχει λυρικό χαρακτήρα.
Βασικός εκπρόσωπος του αγώνα ή άμιλλας λόγων στο αρχαίο δράμα υπήρξε ο Ευριπίδης, ο οποίος φαίνεται να αναδεικνύει το συγκρουσιακό στοιχείο περισσότερο από τους άλλους τραγικούς υπογραμμίζοντας τη διατύπωση των λεκτικών ανταλλαγών με έντονες παρεμβάσεις και επίδειξη αυτοσυνείδησης.
Η σύγχρονη γραμματεία κατέληξε στον όρο σκηνή αγώνα, με τον οποίο περιγράφει γενικά το πρότυπο ενός ζεύγους αντιτιθέμενων λόγων, ισορροπημένων ως προς το μήκος και το περιεχόμενο, διαχωρισμένων με δύο ή τρεις στίχους από τον κριτή ή τον χορό και επαναλαμβανόμενη στιχομυθική ανταλλαγή ανάμεσα στους ανταγωνιστές. Αυτό το πρότυπο αγών χρησιμοποίησε κυρίαρχα ο Ευριπίδης, έτσι ώστε να θεωρείται σήμερα χαρακτηριστικός του εκπρόσωπος.