«Ομολογώ ότι δεν είχα πρόθεση να κάνω ιστορικό μυθιστόρημα ή μυθιστορηματική βιογραφία –με την τρέχουσα τουλάχιστον σημασία– γράφοντας το «Βίο του Ισμαήλ Φερίκ» και το «Θα υπογράφω Λουί». Απ’ όλα πιο πολύ μ’ ενδιέφερε να γράψω για πρόσωπα, που έντονα με είχαν συγκινήσει και προβληματίσει. Σύγχρονα ή ιστορικά, πραγματικά ή φανταστικά, αυτό δεν έχει πάντα απόλυτη διαύγεια, μιας κι όλα ανακατεύονται με πολλούς και διάφορους τρόπους στο χωνευτήρι της γραφής. Η ιστορία ανέκαθεν υπήρξε ένα προσφιλές -κατά καιρούς και προσφιλέστατο- πεδίο για μεγάλο μέρος της λογοτεχνικής έμπνευσης […] Από την άλλη μεριά δεν θέλω να εμπλακώ στις αναγκαίες -και προκλητικές- για το φιλόλογο ταξινομήσεις».

 

Ρέα Γαλανάκη, Από τη Ζωή στη Λογοτεχνία, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα  2011, σ. 117