Οι υπερρεαλιστές ποιητές, στην προσπάθειά τους να απελευθερώσουν τη φαντασία και να ξεφύγουν οριστικά από τον έλεγχο της λογικής και από τις κάθε είδους προκαταλήψεις στη ζωή και στην τέχνη, αξιοποίησαν διάφορα μέσα που θα μπορούσαν να τους φέρουν σε επαφή με το υποσυνείδητό τους. Ένα τέτοιο μέσο ήταν και η αυτόματη γραφή, κατά την οποία υποτίθεται ότι ο δημιουργός καταγράφει χωρίς καμία παρέμβαση της λογικής ό,τι του υπαγορεύει το υποσυνείδητό του. Πολύ γρήγορα, βέβαια, οι υπερρεαλιστές θα συνειδητοποιήσουν ότι η –ελάχιστη έστω– παρέμβαση της λογικής είναι αναπόφευκτη.
Τον όρο καθιέρωσε ο Γάλλος λογοτέχνης Αντρέ Μπρετόν στο Πρώτο Μανιφέστο του υπερρεαλισμού (σουρεαλισμού) που δημοσίευσε το 1924. Στην Ελλάδα, το 1935, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, έχοντας σπουδάσει ψυχανάλυση στο Παρίσι και έχοντας γνωρίσει από κοντά τον Μπρετόν και τους άλλους Γάλλους υπερρεαλιστές, δίνει μια διάλεξη για το νέο κίνημα και σχεδόν ταυτόχρονα δημοσιεύει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τον τίτλο Υψικάμινος, γραμμένη εξ ολοκλήρου με την τεχνική της αυτόματης γραφής.

Ιωάννης Παρίσης – Νικήτας Παρίσης, Λεξικό Λογοτεχνικών Όρων, εκδόσεις Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων-ΙΕΠ-ΙΤΥΕ «Διόφαντος», Αθήνα χ.χ., σ.192