Το 1920 η αρχαιολογική έρευνα έφερε στο φως διάφορα ευρήματα στην περιοχή του Ινδού ποταμού. Όταν σύντομα ανακαλύφθηκαν ίχνη πόλεων, έγινε αντιληπτό πως στην περιοχή, κατά τη χρονική περίοδο από το 3000 έως το 1500 π.Χ., υπήρξε ένας υψηλά ανεπτυγμένος πολιτισμός. Ο πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού ποταμού ήταν ένας πολιτισμός των πόλεων και των εμπορικών συναλλαγών. Δεν φαίνεται ότι υπήρχε εδώ κάποια κυρίαρχη τάξη ιερέων ή πολεμιστών. Ελάχιστα όπλα έχουν βρεθεί. Το μεγάλο επίτευγμα αυτού του πολιτισμού ήταν οι πόλεις του: η Χαράπα και το Μοχέντζο-Ντάρο. Διέθεταν φαρδείς και άνετους δρόμους, σχεδιασμένους ώστε οι κάτοικοι να επωφελούνται από τη φορά των ανέμων, καθώς και υδρευτικό σύστημα. Τα σπίτια, τα εργαστήρια και τα μαγαζιά είχαν όλα το ίδιο μέγεθος και ήταν χρισμένα με πλίνθους. Δεν είχαν οχυρώσεις παρά μόνο ένα είδος ακρόπολης, όπου βρίσκονταν τα δημόσια κτίρια. Τα έργα τέχνης που σώζονται είναι μικρού μεγέθους και προορίζονταν για προσωπική χρήση. Παραμένει άγνωστο πώς εξαφανίστηκε αυτός ο πολιτισμός. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ανασκαφικών ερευνών, οι πόλεις δεν λεηλατήθηκαν αλλά εγκαταλείφθηκαν σταδιακά.