Ο Σίβα παρουσιάζεται με τέσσερα χέρια, σε μια στάση εξαιρετικής ισορροπίας. Το πάνω δεξί χέρι του θεού κρατά ένα ντέφι, που συμβολίζει τον αρχέγονο ήχο της δημιουργίας. Το πάνω αριστερό χέρι του πρίγκιπα κρατά μια φλόγα-το στοιχείο της καταστροφής και της μεταμόρφωσης. Το πρόσωπο του Σίβα απέχει εξίσου από τα δυό του χέρια κι είναι ήρεμο και απόμακρο. Η ισορροπία αυτή ανάμεσα στα δύο χέρια αντιπροσωπεύει την ισορροπία ανάμεσα στη δημιουργία και την καταστροφή του κόσμου. Το κάτω δεξί χέρι του Σίβα είναι ανασηκωμένο σε μια θεϊκή χειρονομία προστασίας, προφύλαξης και ειρήνης. Σα να λέει: «Μη φοβάσαι». Γύρω από αυτό το χέρι του είναι τυλιγμένη μια κόμπρα. Τα φίδια, από τα αρχαιότερα χρόνια ταυτίζονται με τη γη και τη γονιμότητα και συνδέονται με θεότητες που έχουν σχέση με τη συνέχεια της ζωής. Τα τρία αυτά χέρια αντιπροσωπεύουν τις τρεις όψεις της ζωής: τη δημιουργία, τη διατήρηση και την μεταμόρφωση. Το κάτω αριστερό χέρι του Σίβα περνάει εμπρός από το σώμα του και δείχνει προς τα κάτω στο αριστερό ανασηκωμένο του πόδι, συμβολίζοντας την απελευθέρωση από τις κοσμικές ψευδαισθήσεις. Το δεξί του πόδι πατά το κορμί ενός δαίμονα, υποτάσσει τον δαίμονα της ανθρώπινης άγνοιας και του κακού. Της άγνοιας που πρέπει να κατανικηθεί, προκειμένου να έρθει η απελευθέρωση.

Για τον χορό του Σίβα διαβάζουμε σε ένα αρχαίο ινδουϊστικό κείμενο: «Ω Κύριέ μου, το χέρι Σου που κρατά το ιερό τύμπανο δημιούργησε και βάλε τάξη στους ουρανούς και στη γη, και στους άλλους κόσμους και στις αναρίθμητες ψυχές. Το ανασηκωμένο σου χέρι προστατεύει την ενσυνείδητη και την ασυνείδητη τάξη της δημιουργίας Σου. Όλοι αυτοί οι κόσμοι έχουν μεταμορφωθεί από το χέρι Σου που κρατά τη φωτιά. Το ιερό πόδι Σου που στερεώνεται στη γη, προσφέρει μια κατοικία στις κουρασμένες ψυχές που αγωνίζονται μέσα στον κυκεώνα της σχέσης αίτιου και αιτιατού. Το σηκωμένο πόδι Σου χαρίζει αιώνια ευδαιμονία σε εκείνους που σε πλησιάζουν».

Πάνω από τα μέλη του, σε θαυμαστή ισορροπία στέκεται το κεφάλι του με τα μακριά μαλλιά που απλώνονται προς τα πίσω ακολουθώντας τον ρυθμό του χορού. Ανάμεσα στα μαλλιά του είναι μπλεγμένο ένα κουλουριασμένο φίδι, ένα κρανίο, ο ποταμός Γάγγης με τη μορφή μιας γοργόνας, μια ημισέληνος και ένα στεφάνι από φύλλα. Το πρόσωπο του Σίβα στο κέντρο, ακίνητο επάνω από τα κινούμενα μέλη, απαθές σαν μάσκα, είναι απόμακρο και μυστηριώδες. Μόνο ένα αδιόρατο χαμόγελο πλανιέται στα χείλη του. Είναι το πρόσωπο του Μεγάλου Γιόγκι (Μάχα Γιόγκι), εκείνου που γνωρίζει το μεγάλο κρυφό μυστικό της δημιουργίας.

Η αντίθεση ανάμεσα στο ακίνητο πρόσωπο και τα μεγάλα αεικίνητα μέλη με τα μαλλιά που ανεμίζουν, εκφράζει την αντίθεση μεταξύ του εσωτερικού εαυτού και του κόσμου του αεικίνητου πνεύματος. Εδώ, τελείως ακίνητος στο κέντρο του χορού στέκεται ο πανταχού παρών εαυτός. Ακίνητος που κινεί τα πάντα, το σταθερό σημείο το κέντρο ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου κόσμου: Ο χορός του Σίβα θεωρείται από τους ινδουιστές ως το σύμπαν που χορεύει.