Οι πρωτεργάτες της Μεταρρύθμισης εναντιώθηκαν εξ αρχής στη λειτουργική ζωή της Καθολικής Εκκλησίας. Για τον λόγο αυτόν οι περισσότεροι ανέλαβαν το έργο και μιας λειτουργικής μεταρρύθμισης, δημιουργώντας δικούς τους τύπους Λειτουργίας, πιο απλούς σε σχέση με αυτούς της Καθολικής Εκκλησίας. Επικεντρώθηκαν, αρκετά, στο κήρυγμα και την εξήγηση του Λόγου του Θεού, δηλαδή της Βίβλου και τη διατύπωση των πιστεύω τους, χρησιμοποιώντας ψαλμούς και ύμνους, αν και κάποιοι διατήρησαν αρκετά στοιχεία της Καθολικής Εκκλησίας. Η Θεία Ευχαριστία προσεγγίστηκε διαφορετικά και άλλες υποστήριξαν ότι ο πιστός λαμβάνει πραγματικά το Σώμα και Αίμα του Ιησού Χριστού και άλλες ότι έχει συμβολικό ή πνευματικό χαρακτήρα, ενώ άρχισε να χρησιμοποιείται για αυτήν και ο τίτλος Δείπνο του Κυρίου ή Κοινωνία. Σε άλλες τελούνταν κάθε Κυριακή, σε άλλες σε μηνιαία ή μεγαλύτερη τακτική βάση, ενώ σε κάποιες άλλες δεν υπήρχε καθόλου. Σε αρκετές σημερινές Πεντηκοστιανές και Χαρισματικές κοινότητες η σύναξη των πιστών λαμβάνει χώρα για να συμμετέχουν στην κοινή προσευχή ή για να ακούσουν το κήρυγμα.