Η εκκλησιαστική μουσική στη Δύση ακολούθησε διαφορετικό δρόμο σε σχέση με την Ανατολή. Στο πέρασμα του χρόνου διαμορφώθηκαν αρκετά λειτουργικά μέλη, όπου κάθε ένα αφορούσε και συγκεκριμένες, συνήθως, περιοχές. Τέτοια μέλη είναι το Μοζαραβικό, το Κελτικό, το Παλαιό Ρωμαϊκό κ.ά.

Τα σπουδαιότερα είναι:

Αμβροσιανό μέλος: Πρόκειται για ρυθμική έμμετρη αντιφωνική ψαλμωδία. Την εισήγαγε στη Δυτική Εκκλησία ο Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων, τον 4ο αιώνα. Στηρίχθηκε στο τυπικό λειτουργικό των Εκκλησιών της Ανατολής που χρησιμοποιούσαν εκείνη την περίοδο. Ιδιαίτερα Γνωστοί λατινικοί ύμνοι είναι: Deus Creator Omnium, Jam surgit hora tertia, Veni redemptor gentium, Intende qui regis Israel.

Γρηγοριανό μέλος: Είναι το μονοφωνικό λειτουργικό μέλος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Έλαβε το όνομά του από τον Πάπα Ρώμης Γρηγόριο Α΄ τον Μέγα (590-604 μ.Χ.), αλλά αναπτύχθηκε κυρίως τον 9ο και 10ο αιώνα. Το γρηγοριανό μέλος εκτελείται από τον ιερέα, τον πρωτοψάλτη, τη χορωδία -που αποτελείται από κληρικούς και παιδιά- και από το εκκλησίασμα.

Σταδιακά, μαζί με τη χορωδία προστέθηκε και το εκκλησιαστικό όργανο. Οι αλλαγές της Β΄ Συνόδου του Βατικανού επέτρεψαν την εισαγωγή και σύγχρονης μουσικής.