Κάτι ακαθόριστο και άσπιλο υπήρχε
προτού ακόμη γεννηθούν ο Ουρανός και η γη.
Μες στη σιγή και μες στο χάος,
παντέρημο κι αναλλοίωτο,
μήτρα του σύμπαντος.
Το όνομά του δεν το ξέρω.
Ας τ’ ονομάσουμε Τάο
ας το πούμε μεγάλο
Κυλάει παντού, κατάμακρα.
Και μόλις φτάσει ως εκεί
ξαναγυρνάει στην πηγή του.
Το Τάο είναι μεγάλο.
Μεγάλος είναι και ο Ουρανός,
μεγάλη και η Γη,
μεγάλος και ο άνθρωπος.
Τέσσερα είναι τα μεγάλα πράγματα στον κόσμο
Ο άνθρωπος ακολουθεί τη Γη,
η Γη ακολουθεί τον ουρανό,
ο ουρανός ακολουθεί το Τάο
το Τάο ακολουθεί τον εαυτό του.
Έχω τρεις θησαυρούς
Που τους προσέχω σαν κόρη οφθαλμού.
Ο πρώτος είναι η συμπόνια.
Ο δεύτερος είναι η ολιγάρκεια.
Ο τρίτος είναι πως δεν βαστώ
Τους γύρω μου να υποσκελίσω.
Απ’ τη συμπόνια βγαίνει το θάρρος
Από την ολιγάρκεια, η γενναιοδωρία
Από την ταπεινότητα, αρχηγία.
Στις μέρες μας οι άνθρωποι αρνιούνται τη συμπόνια
Μα θέλουν να είναι θαρραλέοι.
Αρνιούνται την ολιγάρκεια,
Μα θέλουν να ΄ναι γενναιόδωροι.
Αρνιούνται την ταπεινότητα, μα θέλουν να ΄ναι πρώτοι.
Αυτό είναι σίγουρος θάνατος
Με τη συμπόνια στη μάχη αν χιμήξεις νικάς.
Με τη συμπόνια αν γενναία αμυνθείς, δεν πισωπατάς.
Η συμπόνια είναι ο τρόπος που μ’ αυτόν ο ουρανός
Μας γλιτώνει και μας σκέπει στοργικά