Ο μεγάλος όγκος των «ορθόδοξων» μουσουλμάνων, που μένουν πιστοί στη σούννα, την παράδοση, χαρακτηρίζουν τους Σιίτες ως σχισματικούς. Βέβαια, οι Σιίτες δεν αποσχίστηκαν από τον κεντρικό κορμό σε μεταγενέστερη στιγμή αλλά προήλθαν από τις ίδιες τις ρίζες του Ισλάμ. Οι Σιίτες, σήμερα, βρίσκονται στο Ιράν, στο Ιράκ και το Πακιστάν, ενώ ο υπόλοιπος μουσουλμανικός κόσμος όπως οι Άραβες και οι Τούρκοι είναι σουνίτες. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σουνιτών είναι η εμμονή στο Κοράνιο. Δίνουν έμφαση στην κοινότητα και θεωρούν πως αυτή πρέπει να παίρνει τις αποφάσεις ώστε να διασφαλίζεται η ενότητα του κλάδου. Επίσης θεωρούν πως η διαδοχή του Μωάμεθ δεν χρειάζεται να είναι κληρονομική και πως το βασικό έργο του ηγέτη της μουσουλμανικής κοινότητας είναι η προστασία και εφαρμογή του μουσουλμανικού νόμου. Από την άλλη, οι Σιίτες, πιστεύουν πως ο ηγέτης πρέπει να είναι απόγονος του Προφήτη και πως το έργο του είναι πνευματικό, δηλαδή η ερμηνεία της μουσουλμανικής αποκάλυψης και κληρονομιάς. Η αυθεντία βρίσκεται στο πρόσωπο του θρησκευτικού ηγέτη και όχι στην κοινότητα. Οι Σιίτες δίνουν έμφαση στην εσωτερική διάσταση της θρησκείας. Γι΄ αυτούς, οι ιμάμηδες είναι φορείς του φωτός, κι έτσι στην ομολογία πίστης «Δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από τον Αλλάχ. Ο Μωάμεθ είναι ο Απόστολος του Θεού» προσθέτουν τη φράση: «και ο Άλη είναι φίλος του Θεού». Ο σιιτισμός έχει έντονο εσχατολογικό χαρακτήρα, καθώς αναμένει την επιστροφή στη γη του τελευταίου ιμάμη που έχει απαχθεί και κρύβεται.