Μπαλάντα για έναν τρελό
Το σούρουπο στο Μπουένος Άιρες έχει κάτι. Δεν ξέρω τι.
Βγαίνω τα βράδια στους δρόμους, όπως πάντα, όταν ξαφνικά,
πίσω από ένα δέντρο φαίνεται αυτός·
μισό καπέλο στο κεφάλι, οι ρίγες στο πουκάμισο ζωγραφισμένες στο δέρμα·
και έτσι, μισοχορεύοντας, μισοπατώντας, μου βγάζει το καπέλο και μου λέει:
«Ξέρω πως είμαι τρελός, τρελός, τρελός! Δε βλέπεις το φεγγάρι που κυκλώνει την Callao;
Όταν νυχτώσει, στην άκρη του σεντονιού σου,
θα ‘ρθώ μ’ ένα ποίημα κι ένα τρομπόνι να σου ξυπνήσω την καρδιά.
Έλα! Πέτα! Νιώσε!»
Κι έτσι λέγοντας ο τρελός με καλεί
ν’ ακολουθήσω τις φαντασιώσεις του.
Όλοι μας χειροκροτούν. Ζήτω οι τρελοί που ανακάλυψαν την αγάπη!
Κι ύστερα, μου τραγουδάει με μισή φωνή:
«Αγάπα με έτσι! Σκαρφάλωσε στην τρυφεράδα της τρέλας που έχω μέσα μου.
Βάλε αυτή την περούκα από κορυδαλλούς κι έλα μαζί μου! Έλα!»
Τρελός αυτός, τρελή κι εγώ.
"Balada Para Un Loco" («Μπαλάντα για έναν τρελό») των Astor Piazzolla (μουσική) και Horacio Ferrer (ποίηση) (1969), σε ερμηνεία Κώστα Γρηγορέα (κιθάρα) και Αλίκης Καγιαλόγλου (φωνή).
Οι στίχοι που ερμηνεύει η Αλίκη Καγιαλόγλου προέρχονται από αγγλική μετάφραση του Alberto Paz.
«Η περιβόητη “Μπαλάντα για έναν τρελό”, που έγινε “δεύτερος εθνικός ύμνος” του Μπουένος Άιρες και που ξεσηκώνει την ψυχή όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως εθνικότητας, κρύβει ένα πολύτιμο μυστήριο που λειτουργεί ασυνείδητα σα “θέλγητρον μυστηριώδες”, όπως θα το έλεγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Πρόκειται για ένα εγκώμιο στην τρέλα της ζωής, στον έρωτα, και κυρίως, στην απελευθέρωση της φαντασίας και του αυθορμητισμού. Πρόκειται, με δύο λόγια, για τη μαγική κι απόλυτη τρέλα του να ξαναζήσεις...Ή, όπως έλεγε ο μαέστρο Ανίμπαλ Τρόιλο, για την προσπάθεια να ζούμε, όσο μπορούμε, σε “διάσταση ποίησης”...».
Πηγή: Ferrer, Horacio (2013). Τα Τάνγκο των Horacio Ferrer & Astor Piazzolla. Η γέννηση μιας αστικής μυθολογίας. Marta Silvia Dios Sanz, Μτφρ. Βάλλια Λειβαδίτου, Επιμέλεια. Πήλιο: Εκδόσεις Κοντύλι, σ. 57-63.