Καθόντανε στη ρίζα του πλατάνου
οπού ίσκιασε στον ίσκιο του αποκάτου
γενιές γενιών αμέτρητεςˑ καθόνταν
με το μαύρο βαρύ κεφαλοδέσι
τριγύρω απ’ τα ’κατόχρονα μαλλιά της,
ομοίωμα της τρανής αιώνιας Μάνας,
της ίδιας γης που τηνε λέμε Ελλάδα,
και Παναγιά, και Δήμητραˑ καθόνταν
η βάβω-γριά, στοιχειό καιρών και τόπων ,
σκυφτή, κ’ έστριβε ασάλευτη τ’ αδράχτι
στα ροζωμένα χέρια, η ίδια ως να ’ταν
γύρω μας γη που τηνε λέμε Ελλάδα…

      […]

«Αχ, πώς το πάθαν τούτο τα παιδιά μας;
Αδέρφια να σκοτώνουνε τ’ αδέρφια!...
Τα παιδιά μου να σφάζουν τα παιδιά μου!»

Με τη βαριά χωριάτικη φωνή της
τούτο είπε μοναχά, και, με το χέρι
το ροζωμένο, το μεγάλο δάκρυ
σφογγώντας απ’ τα μάτια της, με το ίδιο,
το γνέμα ως μούσκεψε, άρχισε τ’ αδράχτι
να στρίβει πάλι ολόβαρο μπροστά της…

Και μέρες τώρα, κι ώρα με την ώρα,
πιο ζωντανή μες στην ψυχή μου ακούω,
σα βροντή και σα βόγκο, τη φωνή της:

«Αχ, πώς το πάθαν τούτο τα παιδιά μας!
Αδέρφια να σκοτώνουνε τ’ αδέρφια!...
Τα παιδιά μου να σφάζουν τα παιδιά μου!»

Κι αναπαμό απ’ την ώρ’ αυτή δεν έχω!

Μήνυμα απλό Σας στέλνω από το στόμα
της αιώνιας Μάνας που τη λέμε Ελλάδα…
Μήνυμα απλό Σας γράφω από τα σπλάχνα
της αιώνιας Μάνας που τη λέμε Ελλάδα…
Μήνυμα απλό Σας κράζω από τα βάθη
του πόνου της, αδέρφια της Ελλάδας…

«Σώνει η σφαγή που τυραννάει τη Μάνα!
Σώνει η σφαγή τη Μάνα μας που σφάζει!»

Κι αχ… ακούστε με, αδέρφια της Ελλάδας!