Ο γυρισμός του ξενιτεμένου συζύγου
B'

                    Μαλαγματένιος αργαλειός κι ελεφαντένιον κτένι,
                    κι ένα κορμί αγγελικόν κάθεται και υφαίνει,
                    μ’ εξηνταδυό πατήματα, σαρανταδυό καρούλια‧
                    κι’ ο βρόντος κι ο αχός πολύς απ’ τα ψηλά τραγούδια.
                    Πραματευτής επέρασε στο μαύρον καβαλάρης‧
                    κοντοκρατεί το μαύρον του και την καλημεράει.

                    —Καλή ’μερά σου κόρη μου. —Καλώς τον ξένο, π’ ήλθε.
                    —Κόρη, πώς δεν παντρεύεσαι, να πάρεις παλικάρι;
                    —Κάλλιο να σκάσ’ ο μαύρος σου, παρά το λόγο π’ είπες!
                    Έχω άνδρα στην ξενιτιά τώρα δώδεκα χρόνους
                    κι ακόμη τρεις τον καρτερώ και τρεις τον απαντέχω
                    κι αν δεν έλθει κι αν δε φανεί, καλόγρια θα γένω,
                    κι εις το κελί θα σφαλιστώ, τα μαύρα θενά βάλω.
                    —Κόρη μ’ άνδρας σου πέθανε, κόρη μ’, άνδρας σου χάθη. 
                    Τα χέρια μου τον κράτησαν, τα χέρια μου τον θάψαν‧
                    Ψωμί, κερί του μοίρασα κι είπε να με τα δώσεις.
                    —Τον κράτησες, τον έθαψες; Θεός σου το πληρώσει.
                    Ψωμί, κερί τον μοίρασες; Εγώ σου το πληρώνω.
                    —Εγώ φιλί τον δάνεισα κι είπε να με το δώσεις.
                    —Φιλί κι αν τον εδάνεισες, τρέχα και γύρευέ το.
                    —Κόρη μ’ εγώ ’μια, ο άνδρας σου, εγώ ’μια ο καλός σου.
                    —Αν είσ’ εσύ ο άνδρας μου, αν είσαι ο καλός μου,
                    δείξε σημάδια του σπιτιού κι απέκει να σ’ ανοίξω.

                    [ Ο ξένος της μιλάει για μηλιά στην πόρτα της, για κλήμα στην αυλή της, 
αλλά υπάρχει ο αντίλογος ότι αυτά τα ξέρει η γειτονιά και ο κόσμος όλος. ]

                    —Ελιάν έχεις στο μάγουλο, ελιάν εις την μασχάλην,
                    κι εις το δεξί σου το βυζί μικρή δαγκωματίτσα.
                    —Βάγιες, τρεχάτ’, ανοίξατε‧ αυτός είν’ ο καλός μου!