Γιώργος Σαραντάρης
Η Ελλάδα

Η Ελλάδα η πατρίδα όλο νιάτα
Όλο τραγούδια
Ο σαρκασμός έπεσε απ’ τα χείλη
Στους γέρους
Κ’ είναι κοντά η στιγμή που θα φορέσουν
Τα γιορτινά τους
Οι γυναίκες
Οι εποχές του χρόνου
Στη χώρα μας
Και στους τόπους που φωτίζει
Μια δική μας σοφία
Η πολυτέλεια δεν μας ταράζει πια
Δεν ζηλεύουμε το χρήμα και τη σπατάλη
Είμαστε βέβαιοι πως η ανθρώπινη αρμονία
Πως η θρησκεία που συμφιλιώνει χωρίς ψέμα
Μέσα στο στήθος της γενεάς μας κρύβεται
Και μέσα στο έδαφός μας

30.12.1937

Οδυσσέας Ελύτης
Το Άξιον Εστί
Τα Πάθη

        Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική·
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
        Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.
Εκεί σπάροι και πέρκες
        ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
        όσα είδα στα σπλάχνα μου ν’ ανάβουνε
        σφουγγάρια, μέδουσες
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
        όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
        Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχρινοί, θείοι κι εξάδελφοι
        το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια·
και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας
        λυγαριά και σχίνο
σπάρτο και πιπερόριζα
        με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι.
        Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι!
Εκεί δάφνες και βάγια
        θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια.
        Στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα
κνίσες, τσουγκρίσματα
        και Χριστός Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.
        Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!