Ω θεά ξενιτεμένη, μελετώντας σε,
Γυρίζει ο νους μου πίσω έναν αιώνα:
Στη νύκτα εκείνη, που αρπαγμένη πέρασες
Μπροστά απ’ τον γκρεμισμένο Παρθενώνα.

Απ’ τα ζητιάνικα κουρέλια γύμνωσαν
Το θείο κορμί σου οι βέβηλοι κουρσάροι,
Κ’ έλαμψες αφρογέννητη, και θάμπωσες
Γυμνή τ’ ολόφωτο αττικό φεγγάρι.

Για να σε ξετιμήσουν ανυπόμονα
–Τέτοια άφταστη κι’ αφάνταστη πραμάτεια–
Με των δαυλιών τις φλόγες σε ψηλάφησαν
Δάχτυλα βάρβαρα κι’ ανάξια μάτια.

Κι’ όταν θαλασσόδρομα πάλι κίνησες
Για της ατέλειωτης σκλαβιάς τις ώρες,
Μια σκλάβα άλλη θυμήθηκαν και σ’ έκλαψαν
Του Ερεχθείου οι μαρμαρένιες Κόρες

Ψεύτικη λευτεριά στα ξένα απόχτησες
Τα θεία σου κάλλη δείχνοντας για λύτρα
Και στερημένη εσύ τ’ Ωραίο, γίνηκες
Μεσ’ στ’ άσκημα του Ωραίου η διαλαλήτρα.

Τι τάχα κι’ αν σε θρόνιασαν βασίλισσα
Σε μουχλιασμένο στεριανό παλάτι:
Το μάρμαρό σου ανήλιαγο κι’ αδρόσιστο
Του Αιγαίου ποθεί το κρυσταλλένιο αλάτι.

Ω, να πατούσες πάλι της πατρίδας σου
Τα κυματόδαρτα λευκά χαλίκια
Μ’ ένα στεφάνι απ’ αθισμένες κάπαρες
Κ’ ένα στρωσίδι από βρεμένα φύκια!

Ω, κι’ από κάποιο θάμα τα δυο χέρια σου,
Πανώρια, ακέρια ν’ άπλωνες και πάλι,
Τα χέρια, που σε ξένον τόπο αν σούλειπαν,
Δεν είχαν τι να σφίξουν στην αγκάλη.